Θηλασμός αποκλειστικός και απεριόριστος

Θήλασα αποκλειστικά, γιατί το ήθελα και το θέλω ακόμα πολύ. Το μωρό μου δεν έχει πάρει σταγόνα ξένου γάλακτος, γιατί το ήθελα και το θέλω πολύ. Θα σας πω την εμπειρία μου, για να μπορέσουμε όλες να καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν εμπόδια, πως το «δεν έχω γάλα» είναι από σπανιότατο έως ανύπαρκτο. Αν εξαιρέσει κανείς τις μανούλες που έχουν προβλήματα με την προλακτίνη, και το ξέρουν έτσι κι αλλιώς από πριν, όλες οι γυναίκες έχουν γάλα για να θηλάσουν. Εκτός από αυτές που υποκύπτουν, που δίνουν ξένο γάλα, που δίνουν "συμπλήρωμα".

Το μωρό μου γεννήθηκε φυσιολογικά, με επισκληρίδιο κι αναγκάστηκε να περάσει μια νύχτα στη μονάδα γιατί είχα διαβήτη κύησης. Έτσι, δεν τον θήλασα από την πρώτη ώρα, αλλά 15 ώρες μετά τον τοκετό. Ο μικρός έπιασε αμέσως στήθος, αλλά ήταν ένα πειναλέο μωρό, που θήλαζε για τους πρώτους μήνες τουλάχιστον 12 ώρες τη μέρα, που κοιμόταν ελάχιστα, που ούρλιαζε όταν δεν κοιμόταν από τους γαστρεντερικούς πόνους. Και που με ακρωτηρίασε. Ναι, ναι, από την κακή στάση αλλά και το συνεχή θηλασμό, έκοψε κομμάτι και από τις δυο θηλές μου, που αιμορραγούσαν και πονούσαν απίστευτα και τίποτα δεν τις έκανε καλά. Ήμουν μια ξέστηθη τρελή μες στο χειμώνα που καμία μαία δεν ήξερε πώς να βοηθήσει. Αν αναρωτιέστε, όχι, αυτά τα κομμάτια δεν…ξαναφύτρωσαν. Ακόμα και τώρα, ειδικά η δεξιά θηλή μου, είναι κουτσουρεμένη.

Πονούσα 24 ώρες το 24ώρο, μέρα και νύχτα. Έτσι πονούσε κι η κοιλίτσα του σκιουράκου. Ηρεμούσε μονάχα όσο θήλαζε, όσο έβαζε το θαυματουργό στοματάκι του πάνω στο στήθος, και το μικρό χεράκι του με χάιδευε. Τότε ηρεμούσα κι εγώ, από τον πόνο, την αϋπνία, την ένταση. Για δυο μήνες δεν έκανα τίποτε άλλο, μόνο θήλαζα. Κι ας είχε πει ο παιδίατρος μόνο 15 λεπτά σε κάθε στήθος, μόνο κάθε 2,5 ώρες. Τον παράκουσα. Ήξερα πως ο θηλασμός είναι απεριόριστος, ελεύθερος, αυτορρυθμιζόμενος.

Και ξαφνικά, όταν ήταν περίπου 50 ημερών ο Δημητράκης μου από κει που έμενε άγρυπνος όλη νύχτα, κοιμήθηκε όλη νύχτα σερί. Οι θηλασμοί μειώθηκαν, οι θηλές μου έγιαναν, έγινε η ώρα του ταΐσματος η πιο ευεργετική. Τώρα πια τα λέμε όσο θηλάζουμε, εκείνος ψάχνει κάτι να χαϊδέψει, το στήθος, το μάγουλο, το στόμα, το χέρι μου. Εγώ του λέω δυο τρία πραγματάκια για τη ζωή. Από την…πείρα μου.

Ο σκίουρος όπως ξέρετε θηλάζει πια μόνο 3 φορές, τρώει φρουτάκια, κρεμούλες και σουπίτσες, σήμερα βάλαμε και κοτοπουλάκι. Αλλά ακόμα ξένο γάλα δεν πήρε. Μην αφήσετε τη μαία, το γυναικολόγο, την μαμά σας, να σας πει πως το θαυματουργό πρωτόγαλά σας δε φτάνει. Τόσο χρειάζεται το παιδί, τρεις κίτρινες σταγόνες μάννα. Κι όταν κατέβει το κανονικό γάλα, μην αφήσετε τον παιδίατρο, τον άντρα ή την πεθερά σας να σας πει πως δεν έχετε «αρκετά λιπαρό γάλα» ή πως «δεν έχετε αρκετό γάλα». Το στήθος κατεβάζει όσο μασουλιέται. Όσο και να μασουλάς την πιπίλα ή το μπιμπερό, γάλα δεν βγάζουν. Σας το λέω εγώ, που πουλάω και το μπιμπερό, και τη θηλή, και τις πιπίλες και το ξένο γάλα. Αλλά κλέφτης δε θα γίνω. Πουλάω και θήλαστρα.

Η χορτόσουπα

Την Τρίτη 7-9-10 ο Δημητράκης μου ξεκίνησε χορτοσουπίτσα. Τί γλυκιά, καλή και άλλα συναφή ακούγεται αυτή πρόταση. Ε, λοιπόν, η έκφραση αηδίας στο πρόσωπο του… Δημητράκη κάθε φορά που γευόταν τη…χορτοσουπίτσα ήταν ανεπανάληπτη. Με τα πολλά και πολλούς πειραματισμούς τον έχω καταφέρει να τρώει καμιά δεκαριά κουταλίτσες αλλά ως εκεί. Μετά το άτιμο πλάσμα θέλει να θηλάσει.

Οι άντρες της οικογενείας επιμένουν πως αυτό είναι φυσιολογικό. Η φρουτόκρεμα είναι νόστιμη, το ρυζάλευρο ακόμα πιο πολύ, η χορτόσουπα και μάλιστα χωρίς αλάτι; Επιμένουν πως πρέπει να του βάλω λίγο κρεατάκι για να νοστιμίσει. Ο γιατρός λέει από βδομάδα, εγώ δεν μπορώ να τον βλέπω να μην τρώει, συμβάλλει στην ήδη έντονη κούρασή μου. Η βάφτιση ενός σκίουρου, η αλλαγή τιμών σε ένα φαρμακείο και ο θηλασμός μαζί μπορεί να σε αφήσουν κουρέλι, δεν το συζητώ.

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα δουλειάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι, και άλλα συναφή. Η μανούλα πρέπει να δουλέψει, η μανούλα αγαπάει τη δουλειά της. Όλα εξαιρετικά. Μόνο που η σκιουρομανούλα το μόνο που θέλει είναι να κάνει χαρές στο σκιουράκι της. Δεν είναι πως δε συγκεντρώνομαι στη δουλειά, είναι που λυπάμαι που δεν είμαι σπίτι. Το χαμόγελο που μου στέλνει το παιδάκι μου μόλις μπαίνω είναι ανεπανάληπτο. Γεμάτο μια χαρά πρωτόγνωρη, που θλίβομαι που του τη στερώ για το υπόλοιπο της μέρας.

Στην αρχή ήταν πιο εύκολο. Τώρα οι ώρες της δουλειάς συσσωρεύονται, οι ώρες της απουσίας μαζεύονται μέσα μου και τίποτα δε μπορεί να τις δικαιολογήσει. Ούτε καν το γεγονός πως πρέπει να έχουμε λεφτά για να φάμε. Και να φτιάχνουμε τη… χορτόσουπα. Που καταλήγει στα σκουπίδια, μην ξεχνιόμαστε.

Υ.Γ. Για όποιους... αναρωτιούνται, το σκιουράκι μας το λένε... Δημητράκη. Πια.

Παίγνιο διαδικτυακό

H Mama El με προσκάλεσε στο παιχνίδι κι είπα να παίτσω.....

Πως παίζεται το παιχνίδι; Διαβάστε περικαλώ τις οδηγίες!!!!

-Γράψε ποιος σε προσκάλεσε στο παιχνίδι
-Γράψε 10 πράγματα που αγαπάς
-Κάλεσε 10 ακόμη bloggers να παίξουν κι αυτοί στο παιχνίδι

Λοιπόν, δέκα πράγματα που αγαπώ
1. το σκιουράκι
2. το βασιλόπουλό μου
3. τους γονείς μου
4. τους φίλους μου
5. το γράψιμο
6.. τη δουλειά μου
7.. το μαγείρεμα
8. τα μπλογκάκια μου (ω, ναι, ναι, έχω κι άλλο.... )
9. τις πρωινές ώρες που κανείς ακόμα δεν έχει ξυπνήσει
10. τη ζωή.

Και θα  ήθελα να προσκαλέσω τα παρακάτω μπλογκάκια:

1. Μητρικός θηλασμός
2. Είμαι μαμά
3.Το ημερολόγιο ενος πατέρα
4. Μπόμπιρες
5. Το μπλογκ μιας μαμάς
6. Εγώ κι εσύ μαζί
7. Μάνα είναι μόνο μια
8. Η μαμά της Αννούλας και της Ερατώς
9. Ο μικρός πρίγκηπας Νικόλας
10. Μαμά..δες, μπαμπά..δες

Δεν το πίνω, δεν το πίνω. Λέω να...βαφτιστώ.

Με χαρά θα αναφέρω πως αλλάξαμε γιατρό, που μας είπε πως ο μικρούλης σκιουράκος είναι εξαιρετικά από ανάπτυξη και δε χρειάζεται ξένο γάλα. Οπότε γύρισα κι εγώ τη σκόνη στη θέση της στο ράφι μου για να την πουλήσω (μου έκοψε και δεν την άνοιξα, γιατί έχει κι ένα 20άρικο...) καθώς και μπιμπερό, πιπίλες, θηλές και άλλα συναφή που είχα κουβαλήσει στο σπίτι. Αργότερα....


Η εμπειρία καταγράφεται στα δυσάρεστα. Στα ευχάριστα, αύριο βαφτιζόμαστε. Επειδή η διαδικασία δε με ενθουσιάζει, απλά το είδαμε σαν αφορμή να κάνουμε ένα ωραίο τραπέζι σε συγγενείς και φίλους, δεν έχω άγχος. Διάλεξα μπουμπουνιέρες μέσα σε ένα απόγευμα, όπως και όλα τα άλλα (είναι εξαιρετικά χαριτωμένα, πάντως) και σήμερα θα κάνω κούρα ξεκούρασης. Όλα είναι εδώ. Μόλις έχω φωτογραφίες με τον σκιουράκο να σπαράζει, θα σας ενημερώσω.

Ωδή στο νεο μπαμπά

Είχα τα γενέθλια μου τις προάλλες και μια φίλη από τα παλιά, έγραψε "Είσαι μαμά, είσαι σύζυγος, εργάζεσαι, διαβάζεις πολύ, γράφεις στο μπλογκ...." Ε, λοιπόν ναι, είμαι όλα αυτά κι ίσως και τίποτα μαζί. Αλλά, είμαι όλα αυτά γιατί έχω βοήθεια. Δουλεύω πολλές ώρες και θηλάζω το σκίουρο, και διαβάζω πολύ και κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αλλά όταν γυρίζω σπίτι έχω μια αγκαλιά να χωθώ και να ξεχαστώ. Κι όταν γυρίζω σπίτι βρίσκω ένα χαρούμενο παιδί που ο μπαμπάς του το έχει αλλάξει, το έχει παίξει, το έχει ταΐσει, το έχει πάει βόλτα, του έχει μιλήσει, το έχει νανουρίσει. Ναι, η "οικονομική κρίση" χτύπησε και τη δική μας πόρτα, ο άντρας μου δεν έχει πρωινή δουλειά. Και κάνει τη σπουδαιότερη δουλειά του κόσμου, μεγαλώνει γερά σκιουράκια.


Oι σημερινοί μπαμπάδες, εν αντιθέσει με τους πατεράδες μας, είναι άψογοι. Ο σύντροφός μου πήρε για πρώτη φορά αγκαλίτσα το παιδάκι μας, όταν εγώ φοβόμουν και να το αγγίξω. Εκείνος ήταν μαζί μου όταν το έβαλα για πρώτη φορά στο στήθος μου, εκείνος, παρ' όλο που τότε δούλευε 15 ώρες το 24ωρο, ξενυχτούσε για να κοιμηθώ μια ώρα παραπάνω, για να κρατήσει το παιδί, να αντέξω. Έφευγε στις 7 το πρωί, ερχόταν στις 10 το βράδυ και ξενυχτούσε ως τις 2 και 3 για να κοιμηθώ μια στάλα. Δε συζητώ για τα αυτονόητα, την πάνα, τη φρουτόκρεμα, το μπάνιο. Γιατί γι' αυτόν αυτά είναι αυτονόητα, τόσο όσο είναι και για μένα. Οι νέοι πατεράδες θα απολαύσουν τα παιδία τους από την αρχή και ολοκληρωτικά. Όπως και οι μανούλες, Και χαίρομαι για αυτό. Δοξάστε τους.

Να δώσεις ή να μη δώσεις... συμπλήρωμα. That is the question.

To give or not to give. Ιδού η απορία. Κι ήρθε η ώρα που κάθε θηλάζουσα μανούλα σκέφτεται με περισσό τρόμο, ο κακός παιδίατρος είπε "συμπλήρωμα". Μετά από έξι μήνες θηλασμού, τον τελευταίο με φρουτόκρεμα για δεκατιανό, που την τρώμε καλά, και κρέμα ρυζάλευρο βανίλια χωρίς ζάχαρη για απογευματινό, που τρώμε τρελά, ο σκίουρος δεν πήρε το επιθυμητό βάρος. Κι ο παιδίατρος αντί να πει, "άυξησε τους θηλασμούς, δώσε χορτόσουπα, χωρίς να κόψεις το μεσημεριανό θηλασμό, δεν πειράζει, αφού είναι μέσα στις καμπύλες παρ' όλο που γεννήθηκε μικρούλης", είπε.... μια μάρκα γάλακτος. Δεν θα κόψουμε το θηλασμό, λέει. Απλά "συμπλήρωμα".


Όποιος ξέρει λιγουλάκι από τη διαδικασία του θηλασμού ξέρει πως ακολουθεί τον κανόνα της προσφοράς και της ζήτησης. Όταν δώσεις ξένο γάλα σε ένα παιδί που έχει αρχίσει στερεές και θηλάζει έτσι κι αλλιώς λιγότερο, το στήθος θα λάβει σήμα πως δεν το χρειαζόμαστε άλλο και θα πάψει να παράγει. Το σινιάλο της ζήτησης είναι το μασούλημα. Τόσο απλά. Άρα δυο επιλογές, ή αφήνω το παιδί μου να παίρνει λιγότερο βάρος ή δίνω συμπλήρωμα και αποθηλάζω το πολύ σε δυο μήνες.

Ο πιαδίατρος για την ακρίβεια δε μου δίνει επιλογές, μιας και πιστεύει πως θα του κάνω κακό αν του βάλω λαχανικά από τα μέσα του 6ου μήνα και θέλει να περιμένουμε τον 7ο. Πώς θα τον βλάψει λίγο καροτάκι παραπάνω από λίγο....τροποποιημένο γάλα αγελάδος, δεν καταλαβαίνω. Ή αποθηλάζω ή τον αλλάζω, λοιπόν, γιατί όταν προσπάθησα να του μιλήσω για τις ενστάσεις μου, ούτε λίγο ούτε πολύ μου έκλεισε το τηλέφωνο.

Κοιτάζω το κουτί το γάλα σκόνης δεύτερης βρεφικής ηλικίας κι η απόφαση μου φαίνεται μονόδρομος. Έχω κλείσει ραντεβού για τουλάχιστον μια δεύτερη γνώμη. Θα ξαναπάρω και τον παιδίατρο μου μήπως απλά τον πέτυχα στις κακές του, που δεν το νομίζω γιατί είναι έτσι ως άνθρωπος, δε δέχεται αντιρρήσεις και συζητήσεις. Και θα σας ενημερώνω, περισσότερο για δικό μου καλό. Για να τα βγάζω από μέσα μου. Μπας και πάψω να αναρωτιέμαι.

Περί εργαζομένης μητρός ο λόγος....

Περίμενα να εγκλιματιστώ λιγάκι για να σας γράψω τις εντυπώσεις μου από την επιστροφή στη δουλειά. Λοιπόν η δύσκολη ώρα είναι μόλις φεύγω και η εύκολη ξεκινά με το που θα μπω στο αυτοκίνητο για να γυρίσω. Ενδιάμεσα είναι όπως και πριν. Ο σκιουράκος είναι μικρός ακόμα και δεν έχει συμπτώματα αποχωρισμού. Του δίνω φιλάκι, μου χαμογελάει γλυκά και φεύγω. Για λίγο δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Μετά όμως φτάνω στο μαγαζί και με παίρνει μπάλα η καθημερινότητα. Συνήθως δεν τηλεφωνώ.

Η καλύτερη στιγμή αρχίζει μόλις μπω στο αμάξι και κορυφώνεται σε κείνο το ανεπανάληπτο χαμόγελο που μου στέλνει ο γιος μου μόλις μπαίνω, όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνει. Ακούει τη φωνή μου και χαμογελάει. Πρέπει να συνηθίσω σε αυτή την ανυπόκριτη ένδειξη αγάπης και να την ενστερνιστώ αν θέλω να γίνω καλή μάνα. Ο σκίουρος δεν παύει να με αγαπάει, ακόμα κι αν λείπω. Δεν είναι ανταποδοτική η αγάπη του. Αν σκεφτώ τον εαυτό μου, έτσι αγαπάω τους γονείς μου, ό,τι και να γίνει, χωρίς ανταπόδοση, συχνά παρ’ όλα τα νεύρα μου.

Πιστεύω πως αν καταλάβεις αυτή την απλή αλήθεια, πως τα παιδία είναι που μας αγαπούν ολοκληρωτικά, τότε η διαδικασία της μητρότητας και της πατρότητας αλαφραίνει. Γιατί όσες τύψεις κι αν έχει μια μητέρα για το τάδε ή το δείνα που δεν γίνεται σωστά, η αποκάλυψη πως δεν χρειάζεται να είναι όλα σωστά, το παιδί σε αγαπά έτσι κι αλλιώς, είναι λυτρωτική. Ξέρεις πως το πλασματάκι θα γαντζωθεί πάνω σου, θα σε κοιτάξει στα μάτια και θα σε συγχωρέσει. Τελεία.

Σκιουράκι γάλακτος 6 μηνών....

Ο σκιουράκος μου σήμερα έγινε 6 μηνών. Μισός χρόνος βρεφικής ζωής, μισός χρόνος με την απίστευτη χαρά ενός παιδιού μέσα στο σπίτι, με τη μυρωδιά ενός μωρού. Α, και μισός χρόνος ανεμπόδιστου, ατελείωτου υπέροχου θηλασμού. Η μισή και πλέον χαρά που μου δίνει αυτό το πανέμορφο βρεφάκι προέρχεται από το θηλασμό, από την μουρίτσα του, που με κοιτά μπουκωμένη το στήθος μου, από τη χαρά του κάθε που χορταίνει.

Κι όχι, δεν θα σταματήσω να θηλάζω. Πέρα από τα πολύ απτά και πραγματικά οφέλη του μακροχρόνιου θηλασμού για μητέρα και παιδί http://mitrikosthilasmos.blogspot.com/2010/08/blog-post_19.html , που στην περίπτωση μου πολλαπλασιάζονται γιατί όσο θηλάζω , τόσο απομακρύνεται το ενδεχόμενο του σακχαρώδους διαβήτη, είναι η ανείπωτη χαρά του που θα με κάνει να συνεχίσω. Για όσο αντέξουμε, μανούλα και παιδάκι.

Και θεωρώ χρέος μου να το βροντοφωνάξω σε όλον τον κόσμο, πρώτον γιατί ως επαγγελματίας υγείας έχω καθήκον με το παράδειγμα μου να δώσω τη σωστή κατεύθυνση ( δε μου καίγεται καρφί αν θα πουλήσω ένα κουτί σκόνη παραπάνω ή λιγότερο) και δεύτερον γιατί ως μανούλα θέλω να δώσω στους γύρω μου το σήμα. Η γενιά μας θα θηλάσει, όπως δε θήλασε η γενιά των μανάδων μας. Αυτό θα είναι νίκη για μας και τα παιδάκια μας.

Μια ιστορία τοκετού

Γέννησε χθες μια πολύ γλυκιά, παλιά μου φιλενάδα και τωρινή και μελλοντική. Άμα καβατζάρει κανείς τα 20 χρόνια φιλίας, έτσι πάει. Χάρηκα απερίγραπτα όταν το έμαθα. Αλλά ταυτόχρονα με έπιασε μια συγκίνηση που μάλλον μου μυρίζει...σκίουρο. Θυμήθηκα τα δικά μου.

Λοιπόν είχα μια καλή εγκυμοσύνη, αν εξαιρέσει κανείς πως ξερνοβόλαγα ασύστολα όλο το πρώτο τρίμηνο και ανέπτυξα διαβήτη κύησης. Που σημαίνει συνοπτικά πολλά τρυπήματα με ενέσεις μέσα στην ημέρα, συνεχείς μετρήσεις ζαχάρου και δίαιτα. Α, και συνήθως καισαρική στην 38η εβδομάδα γιατί μετά υπάρχει κίνδυνος αιφνίδιου ενδομήτριου θανάτου. Αλλά εγώ είμαι αγύριστο κεφάλι και είχα εικόνα για το πως θα γεννήσω στο μυαλό μου. Φυσιολογικά. Και ο γιατρός μου είπε, ας το προσπαθήσουμε. "Είναι σαν το όριο στην εθνική να είναι 120 κι εμείς να πηγαίνουμε με 140. Ποιός δεν το έχει κάνει;".

Έτσι λοιπόν, όταν έφτασα 38 εβδομάδων και 2 ημερών μπήκα για πρόκληση (η απειλή του αιφνίδιου κτλ, γάρ). Φτάσαμε περιχαρείς και άυπνοι στις 5:30 το πρωί στο ευαγές ίδρυμα που ονομάζεται Ιασώ. Μετά τα βασικά, μπήκα στο ωραίο λευκό δωμάτιο με τα ωραία λευκά πλακάκια στο ταβάνι, με δέσανε με τις ζώνες του τοκογράφου, ήρθε ο καλός γιατρός και μου πέρασε επισκληρίδιο κι αρχίσαμε. Μου σπάσαν τα νερά, αρχίσαν οι τεχνητοί πόνοι. Διαστολή 0. Και τράχηλος παχύς. Και το μωρό έρχεται με τη μουρίτσα προς τα πάνω (για να γεννήσεις πρέπει να στρέψει μουρίτσα προς τα κάτω). Λέει ο καλός γιατρούλης, "Θα σε αφήνω χωρίς επισκληρίδιο όσο αντέχεις για να λεπτύνει ο τράχηλος". Και δος του να περνάνε καλές μαίες που έχωναν το χεράκι τους εκεί κάτω και κουνούσαν απογοητευμένες το κεφαλάκι τους. Οι οδύνες, που μέχρι τότε ήταν αριθμοί που φαίνονταν στον τοκογράφο, ξαφνικά έγιναν πραγματικά, ειλικρινά κύματα πόνου. Έσφιγγα τα δόντια, το χέρι του άντρα μου, της μαίας μου, το μαξιλάρι, το στρώμα. Δεν πολυφώναζα, παραδόξως. Εκεί κατά το μεσημέρι λέει ο καλός γιατρούλης "Θες να πάμε μέσα για καισαρική" "Όχι", λέει η μικρή Κατερίνα. "Τότε δεν έχω άλλη λύση", απαντάει ο κακός ο λύκος και βάζει το χεράκι του για να κάνει μηχανική διάνοιξη στον τράχηλο, χωρίς αναισθησία. Εκεί φώναξα......Πολύ. Πάρα πολύ. Για την ακρίβεια είπα "Σε παρακαλώ, όχι άλλο, όχι άλλο"

Όσο προχωρούσε το απόγευμα και τα ευχάριστα κύματα πόνου, η διαστολή μου μεγάλωνε επιτέλους. Φτάσαμε σχεδόν σε τέλεια. Και τότε λέει ο καλός γιατρός: "Φωνάξτε την προϊσταμένη". Ήταν ώρα να γυρίσουμε το παιδί να κοιτάει καλά. Αυτό δεν το περίμενα. Εγώ εξωθούσα και οι μαίες έκαναν χειρισμούς στην κοιλιά μου για να γυρίσει. Ο σκίουρος ανένδοτος, ήθελε να θρώσκει ψηλά. Τελικά με τα πολλά γύρισε στο πλάι. Στις 7:35, 14 ώρες μετά, ο σκιουράκος βγήκε από μέσα μου, τον ακούμπησε ο γιατρός πάνω μου και δεν έκλαψε. Τα έπαιξα. Τον βούτηξαν, του καθάρισαν τα πνευμονάκια κι επιτέλους ακούσαμε το κλάμα του. Απίστευτο, ονειρικό κλάμα. Που πάγωσε το χρόνο μου εκεί και τότε.

Μου κάναν ατελείωτα ράμματα εκεί κάτω χωρίς αναισθησία γιατί βγήκε με το πλάι και τα χεράκια του με τον ώμο του μου ξέσκισαν τη μια πλευρά. Στην ανάνηψη έτρεμα σαν το ψάρι, από την επισκληρίδιο μου είπαν. Κι ανέβηκα στο δωμάτιο με 39,5 πυρετό. Από τα πολλά αιμοστατικά και την εξάντληση τόσων ωρών. Μου είπαν. Την επόμενη μέρα ο σκιουράκος βγήκε από την παρακολούθηση, (στάνταρ διαδικασία να περνάνε τα μωρά διαβητικών μητέρων μια νύχτα στη μονάδα για τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας) ήρθε και βεντούζιασε στο στήθος μου κι έκτοτε δεν βγήκε ποτέ από κει.

Η "ανάγκη"

Την περασμένη Παρασκευή συνέβη το αδιανόητο. Ο πατέρας μου αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας και χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο. Κι από κει που η μόνη μου έγνοια ήταν αν θα δώσω απογευματινή κρέμα στο σκιουράκι ή αν φάει όλη του τη φρουτόκρεμα, από κει που πάθαινα ταραχή γιατί θα γύριζα στη δουλειά, όλος ο κόσμος μου αναποδογύρισε.


Τους γονείς μου τους αγαπώ παθολογικά. Μπορεί τώρα πια να είναι η δεύτερη μου οικογένεια, αλλά αυτό που νιώθω για αυτούς μερικές φορές έχει πολλά στοιχεία αντίστροφα. Σα να είναι εκείνοι τα παιδιά κι εγώ η μαμά κλώσσα που τους προστατεύω. Άφησα το παιδί στο μπαμπά του και τη φρουτόκρεμα του κι έτρεξα στον πατέρα μου. Το μεσημεράκι όμως, κι όταν όλα πήγαιναν καλύτερα, έπρεπε να γυρίσω σπίτι να θηλάσω. Ε;

Πριν περίπου δέκα χρόνια ο πατέρας μου αντιμετώπισε ένα σοβαρότερο, όπως αποδείχτηκε, πρόβλημα υγείας από το τωρινό. Μήνες στο νοσοκομείο δεν έφυγα στιγμή από το πλευρό του. Τώρα σχεδόν μια εβδομάδα εκεί και δεν κατάφερνα να πάω παρά σε ένα από τα δυο επισκεπτήρια μες στη μέρα ή πρωί ή απόγευμα. Γυρνώντας εδώ είχα τόνους γραφικής δουλειάς από το φαρμακείο, ένα σύζυγο που τον τάιζα βασικά ντελίβερι, ένα μωρό που ήθελε να θηλάσει. Και μες στον πανικό, έσκαγε ένα χαμόγελο το σκιουράκι κι όλα μοιάζαν κάπως μακρινά τα άλλα.

Ο πατέρας μου τελικά είναι καλά και καλώς ερχόντων θα πάρει εξιτήριο σήμερα. Και φυσικά θα είμαι εκεί για να τον παραλάβω. Αλλά δεν ήμουν εκεί όσο θα ήθελα, και δεν ήμουν ούτε εδώ όσο θα ήθελα, κι έβλεπα και τη δουλειά που με περίμενε όταν γύριζα, που συνήθως την απολαμβάνω, σαν εφιάλτη.

Είμαι μοναχοπαίδι. Οι γονείς μου ήταν και είναι η ζωή μου. Είμαι μάνα και σύντροφος. Ο άντρας μου ήταν και είναι, το παιδί μου είναι η ζωή μου. Στην καθημερινότητα αυτά δε συγκρούονται, με κάποιο τρόπο ισορροπούν. Στην ανάγκη όμως;