Η χορτόσουπα

Την Τρίτη 7-9-10 ο Δημητράκης μου ξεκίνησε χορτοσουπίτσα. Τί γλυκιά, καλή και άλλα συναφή ακούγεται αυτή πρόταση. Ε, λοιπόν, η έκφραση αηδίας στο πρόσωπο του… Δημητράκη κάθε φορά που γευόταν τη…χορτοσουπίτσα ήταν ανεπανάληπτη. Με τα πολλά και πολλούς πειραματισμούς τον έχω καταφέρει να τρώει καμιά δεκαριά κουταλίτσες αλλά ως εκεί. Μετά το άτιμο πλάσμα θέλει να θηλάσει.

Οι άντρες της οικογενείας επιμένουν πως αυτό είναι φυσιολογικό. Η φρουτόκρεμα είναι νόστιμη, το ρυζάλευρο ακόμα πιο πολύ, η χορτόσουπα και μάλιστα χωρίς αλάτι; Επιμένουν πως πρέπει να του βάλω λίγο κρεατάκι για να νοστιμίσει. Ο γιατρός λέει από βδομάδα, εγώ δεν μπορώ να τον βλέπω να μην τρώει, συμβάλλει στην ήδη έντονη κούρασή μου. Η βάφτιση ενός σκίουρου, η αλλαγή τιμών σε ένα φαρμακείο και ο θηλασμός μαζί μπορεί να σε αφήσουν κουρέλι, δεν το συζητώ.

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα δουλειάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι, και άλλα συναφή. Η μανούλα πρέπει να δουλέψει, η μανούλα αγαπάει τη δουλειά της. Όλα εξαιρετικά. Μόνο που η σκιουρομανούλα το μόνο που θέλει είναι να κάνει χαρές στο σκιουράκι της. Δεν είναι πως δε συγκεντρώνομαι στη δουλειά, είναι που λυπάμαι που δεν είμαι σπίτι. Το χαμόγελο που μου στέλνει το παιδάκι μου μόλις μπαίνω είναι ανεπανάληπτο. Γεμάτο μια χαρά πρωτόγνωρη, που θλίβομαι που του τη στερώ για το υπόλοιπο της μέρας.

Στην αρχή ήταν πιο εύκολο. Τώρα οι ώρες της δουλειάς συσσωρεύονται, οι ώρες της απουσίας μαζεύονται μέσα μου και τίποτα δε μπορεί να τις δικαιολογήσει. Ούτε καν το γεγονός πως πρέπει να έχουμε λεφτά για να φάμε. Και να φτιάχνουμε τη… χορτόσουπα. Που καταλήγει στα σκουπίδια, μην ξεχνιόμαστε.

Υ.Γ. Για όποιους... αναρωτιούνται, το σκιουράκι μας το λένε... Δημητράκη. Πια.

Φάγαμε το μήλο. Στόπ.

Φάγαμε το μήλο. Στόπ. Μας άρεσε πολύ για πρώτη φορά. Στοπ. Η μανούλα χάρηκε που τον θήλασε μετά. Στοπ. Ε; Πέντε μήνες περίμενα να αρχίσουμε τις στερεές, φανταζόμουν τη στιγμή στο μυαλό μου και τη λαχταρούσα κι έπειτα χάρηκα που τον...θήλασα;

Γι' αρχή αυτό το λιωμένο μήλο δεν είναι ακριβώς στερεό. Για πιο μετά χάθηκε η ιδιωτικότητα του θηλασμού, το παιδί μου έφαγε μπροστά σε όλους. Έπειτα, είμαι τρελή και παλαβή με το γιο μου και παραλογίζομαι, το καταλαβαίνω. Ο σκίουρος, πάντως, κύριος. Τις τελευταίες κουταλιές μάλιστα άνοιξε το στοματάκι και τις έκανε μια χαψιά. Ελπίζω να είναι έτσι και σήμερα!!! Ανυπομονώ πάλι.

Ανθρωπάκι, με εντελώς ενήλικες αντιδράσεις. Που τεντώνεται, τρίβει τα ματάκια του, γλύφει τα χειλάκια του, λαχταράει. Ή έχω το πιο εκφραστικό μωρό του κόσμου ή η ανθρώπινη φύση είναι από μικρή έκδηλη. Ανθρωπάκι που έχει μάθει να μας χειρίζεται ήδη. Και που τρώει και με κουτάλι. Απίστευτο. Κι ακόμα πιο απίστευτα αυτά που θα καταφέρει τους μήνες που ακολουθούν. Κάθε καινούριο πράγμα σαν εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Και κάθε καινούρια εμπειρία μια στιγμούλα πιο κοντά στο να γίνει το μωράκι μου παιδάκι.

Μόλις γυρίσαμε από τον παιδίατρο όπου συνέβησαν τα εξής κοσμοϊστορικά, πρώτον κάναμε δυο εμβόλια (πνευμονιόκοκκου και μηνιγγιτιδόκοκκου) και δεύτερον μας είπε να αρχίσουμε φρουτάκια. Ελπίζω να μην κάνουμε πυρετούλη γιατί τον προηγούμενο μήνα κάναμε μετά το εμβόλιο. Κι ελπίζω όλα να πάνε καλά αύριο που θα αρχίσουμε μήλο. Είμαι εντελώς άσχετη, ούτε πως να το φτιάξω δεν ξέρω, ενθουσιασμένη και λίγο τρομοκρατημένη. Από την άλλη, επειδή θήλαζα ως τώρα αποκλειστικά χωρίς μπιμπερό, δεν ξέρω πως θα νιώσω όταν τον δω να τρώει κάτι με το κουταλάκι κι όχι από το στήθος. Θα δείξει.

Τέρμα λοιπόν ο αποκλειστικός θηλασμός, από δω και μπρος σκέτος θηλασμός. Δεν το περίμενα πως θα έρθει αυτή η ώρα τόσο γρήγορα. Δεν το πίστευα πως θα καταφέρω να τον θηλάσω καν. Και τώρα φτάσαμε εδώ. Μεγαλώνουμε.

http://diavazontas.blogspot.com/2010/06/blog-post_13.html

Και πήρα κι ένα σωρό πραγματάκια, μπολάκια, κουταλάκια, καθισματάκι φαγητού. Η καταναλωτική μανία σε όλο της το μεγαλείο. Όλα μου τα λεφτά στα μωρουδιακά τα χαλάω. Κι ας έλεγα πάντα πως δε με νοιάζουν αυτά. Κοίτα να δεις.