Δυο γαμημένες ώρες

Χθες το απόγευμα έκανα κάτι που δεκατέσσερις μήνες τώρα δεν έχω ξανακάνει, γύρισα από τη δουλειά κι ενώ ήταν να φυλάξω μόνη μου τον μικρούλη και να έχω τόσες ώρες δικές μας, προτίμησα για 2 από τις 5 ώρες να τον πάω στη μαμά μου. Ήμουν στα όρια μου. Το ξέρω ότι τον βλέπω λίγο, πως έχω μόνο δυο απογεύματα την εβδομάδα και το ΣΚ για να είμαι μαζί του, πως τις άλλες μέρες γυρίζω στις 9, πίνουμε γάλα, κάνουμε μπάνιο και πάει για ύπνο. Τα ξέρω όλα αυτά, κι όμως για δυο ώρες τον άφησα. Δεν έκανα τίποτα σημαντικό, λίγη γυμναστική, ένα μπάνιο, λίγο μαγείρεμα. Κι όμως νιώθω ανανεωμένη, δεν έχω πια διάθεση να κλάψω, δεν αισθάνομαι πια η πιο χοντρή και άσχημη γυναίκα στον κόσμο.

 

 

Οι παππούδες ξετρελάθηκαν από τη χαρά τους που θα τον είχαν ολόδικο τους σπίτι τους, ο μικρός γύρισε μες στα γέλια και τις αγάπες. Τότε γιατί νιώθω τόσες τύψεις, δεν ξέρω. Δυο ώρες, ούτε δυο μέρες, ούτε δυο μήνες. Πως άλλαξαν έτσι οι προτεραιότητες μου κι έπεσα τόσο με τα μούτρα, δεν το κατάλαβα. Εντάξει είμαι γυναίκα και κάθε γυναίκα είναι βιομηχανία τύψεων. Αλλά δυο ώρες;

 

 

Ίσως να έχω εκπαιδευτεί να κάνω πάντα το "σωστό". Να είμαι πάντα "τέλεια". Και τώρα που αυτό είναι αδύνατο, κάτι μέσα μου σπάει. Χθες, ξέχασα πως έχουμε επέτειο 8 χρόνων με τον άντρα μου. Ακόμα και πέρυσι με ένα λεχούδι, το θυμόμουν, και μάλιστα με ένταση. Τώρα με ένα μεγαλύτερο παιδάκι, το ξέχασα. Κάποιες φορές δυσκολεύομαι για τα βασικά, να φτιάξω ένα φαγητό της προκοπής, να κάνω ένα μπάνιο, να λειτουργήσω επαγγελματικά. Νιώθω να βουλιάζω. Κι όμως δεν έχω κατάθλιψη, δεν ξυπνάω και κοιτάω το ταβάνι, δεν σέρνομαι από κρεβάτι σε κρεβάτι, το αντίθετο. Σηκώνομαι το πρωί χωρίς να χουζουρέψω, κάνω ένα σωρό δουλειές, ξυπνά ο μικρός, του δίνω γάλα, πάω στη δουλειά, γυρίζω, τον ταΐζω, τον παίζω, ξαναπάω στη δουλειά, γυρίζω του δίνω γάλα, τον κάνουμε μπάνιο, είναι δέκα η ώρα και καταρρέω. Αλλά όχι, τότε μαγειρεύω, γράφω, πρέπει να κάνω μπάνιο, δουλειές του σπιτιού, γυμναστική, α, και να χαλαρώσω με τον άντρα μου, να πω δυο κουβέντες, να θυμηθούμε πως είμαστε ανδρόγυνο. Όλα αυτά 10 με 11. Κάποτε τα καταφέρνω και κάποτε όχι.

 

 

Δυο ώρες. Ο μικρούλης δεν έχει κοιμηθεί ποτέ εκτός σπιτιού, δεν τον έχει φυλάξει κανείς πάνω από τρίωρο, κι αυτό αν δουλεύουμε κι οι δυο μαζί (που συμβαίνει ένα απόγευμα την εβδομάδα), πάντα είναι με έναν από τους δυο μας. Με έναν.... Δυο γαμημένες ώρες, και τις σκέφτομαι ακόμα. 

Η χορτόσουπα

Την Τρίτη 7-9-10 ο Δημητράκης μου ξεκίνησε χορτοσουπίτσα. Τί γλυκιά, καλή και άλλα συναφή ακούγεται αυτή πρόταση. Ε, λοιπόν, η έκφραση αηδίας στο πρόσωπο του… Δημητράκη κάθε φορά που γευόταν τη…χορτοσουπίτσα ήταν ανεπανάληπτη. Με τα πολλά και πολλούς πειραματισμούς τον έχω καταφέρει να τρώει καμιά δεκαριά κουταλίτσες αλλά ως εκεί. Μετά το άτιμο πλάσμα θέλει να θηλάσει.

Οι άντρες της οικογενείας επιμένουν πως αυτό είναι φυσιολογικό. Η φρουτόκρεμα είναι νόστιμη, το ρυζάλευρο ακόμα πιο πολύ, η χορτόσουπα και μάλιστα χωρίς αλάτι; Επιμένουν πως πρέπει να του βάλω λίγο κρεατάκι για να νοστιμίσει. Ο γιατρός λέει από βδομάδα, εγώ δεν μπορώ να τον βλέπω να μην τρώει, συμβάλλει στην ήδη έντονη κούρασή μου. Η βάφτιση ενός σκίουρου, η αλλαγή τιμών σε ένα φαρμακείο και ο θηλασμός μαζί μπορεί να σε αφήσουν κουρέλι, δεν το συζητώ.

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα δουλειάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι, και άλλα συναφή. Η μανούλα πρέπει να δουλέψει, η μανούλα αγαπάει τη δουλειά της. Όλα εξαιρετικά. Μόνο που η σκιουρομανούλα το μόνο που θέλει είναι να κάνει χαρές στο σκιουράκι της. Δεν είναι πως δε συγκεντρώνομαι στη δουλειά, είναι που λυπάμαι που δεν είμαι σπίτι. Το χαμόγελο που μου στέλνει το παιδάκι μου μόλις μπαίνω είναι ανεπανάληπτο. Γεμάτο μια χαρά πρωτόγνωρη, που θλίβομαι που του τη στερώ για το υπόλοιπο της μέρας.

Στην αρχή ήταν πιο εύκολο. Τώρα οι ώρες της δουλειάς συσσωρεύονται, οι ώρες της απουσίας μαζεύονται μέσα μου και τίποτα δε μπορεί να τις δικαιολογήσει. Ούτε καν το γεγονός πως πρέπει να έχουμε λεφτά για να φάμε. Και να φτιάχνουμε τη… χορτόσουπα. Που καταλήγει στα σκουπίδια, μην ξεχνιόμαστε.

Υ.Γ. Για όποιους... αναρωτιούνται, το σκιουράκι μας το λένε... Δημητράκη. Πια.

Περί εργαζομένης μητρός ο λόγος....

Περίμενα να εγκλιματιστώ λιγάκι για να σας γράψω τις εντυπώσεις μου από την επιστροφή στη δουλειά. Λοιπόν η δύσκολη ώρα είναι μόλις φεύγω και η εύκολη ξεκινά με το που θα μπω στο αυτοκίνητο για να γυρίσω. Ενδιάμεσα είναι όπως και πριν. Ο σκιουράκος είναι μικρός ακόμα και δεν έχει συμπτώματα αποχωρισμού. Του δίνω φιλάκι, μου χαμογελάει γλυκά και φεύγω. Για λίγο δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Μετά όμως φτάνω στο μαγαζί και με παίρνει μπάλα η καθημερινότητα. Συνήθως δεν τηλεφωνώ.

Η καλύτερη στιγμή αρχίζει μόλις μπω στο αμάξι και κορυφώνεται σε κείνο το ανεπανάληπτο χαμόγελο που μου στέλνει ο γιος μου μόλις μπαίνω, όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνει. Ακούει τη φωνή μου και χαμογελάει. Πρέπει να συνηθίσω σε αυτή την ανυπόκριτη ένδειξη αγάπης και να την ενστερνιστώ αν θέλω να γίνω καλή μάνα. Ο σκίουρος δεν παύει να με αγαπάει, ακόμα κι αν λείπω. Δεν είναι ανταποδοτική η αγάπη του. Αν σκεφτώ τον εαυτό μου, έτσι αγαπάω τους γονείς μου, ό,τι και να γίνει, χωρίς ανταπόδοση, συχνά παρ’ όλα τα νεύρα μου.

Πιστεύω πως αν καταλάβεις αυτή την απλή αλήθεια, πως τα παιδία είναι που μας αγαπούν ολοκληρωτικά, τότε η διαδικασία της μητρότητας και της πατρότητας αλαφραίνει. Γιατί όσες τύψεις κι αν έχει μια μητέρα για το τάδε ή το δείνα που δεν γίνεται σωστά, η αποκάλυψη πως δεν χρειάζεται να είναι όλα σωστά, το παιδί σε αγαπά έτσι κι αλλιώς, είναι λυτρωτική. Ξέρεις πως το πλασματάκι θα γαντζωθεί πάνω σου, θα σε κοιτάξει στα μάτια και θα σε συγχωρέσει. Τελεία.

Επιστροφή στη δουλειά

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με έναν κόμπο κάπου ανάμεσα στο στομάχι και το λαιμό. Συνειδητοποίησα, κάπως αργά είναι η αλήθεια, πως μου μένει μονάχα μια εβδομάδα σπίτι με το μωράκι μου, από την επόμενη Δευτέρα πηγαίνω δουλειά. Από την επόμενη Δευτέρα θα τρώει τη φρουτόκρεμά του χωρίς εμένα κι εγώ θα πρέπει να ασχολούμαι με άλλα πράγματα, να μην μπορώ να ανακατεύω τα μαλλάκια του ανά πάσα στιγμή. Αγαπώ τη δουλειά μου κι αν κάποτε άλλοτε μου έλεγαν να γίνω μόνο νοικοκυρά θα γελούσα. Τώρα η ιδέα της επιστροφής είναι αποκρουστική. Είναι επίσης και απολύτως αναγκαία, δεν έχω επιλογή.

Είναι ακόμα τόσο μικρούλης, τόσο ευάλωτος. Κι ας τον αφήνω στα πολύ καλά χέρια του μπαμπά του (πατέρας και γιος λατρεύουν ο ένας τον άλλον και περνάνε πολλές ώρες μαζί έτσι κι αλλιώς) δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο παρά σε αυτή τη σκέψη, δε θα είμαι εδώ να χαϊδεύω τα μαλλάκια του. Υποψιάζομαι πως αυτός ο κόμπος, μαζί με μια άγρια διάθεση για κλάμα και μια ύποπτη συνεχόμενη αίσθηση πως θα τα βγάλω, δε θα φύγει τόσο εύκολα. Όπως σε όλα τα άλλα που αφορούν ένα μωρό που γεννήθηκε από νέους και άπειρους γονείς, μόνο μια λέξη μπορεί να με παρηγορήσει. Ίδωμεν.

Υ.Γ. Η σκληρή πραγματικότητα που λέει πως μητέρα που γυρίζει στη δουλειά συνήθως σταματά και το θηλασμό μου δημιουργεί ακόμα χειρότερη διάθεση.