Οξεία μπαμπακιάση

Από αυτή την πολύ σοβαρή ασθένεια πάσχει ο αγαπητός υιός μου. Δεν τολμά ο μπαμπάς του να πάει για κατούρημα και ο μικρός κλαίει γοερά στην πόρτα του, το βράδυ αν ξυπνήσει σπάνια παρηγοριέται με μανούλα, συνήθως θέλει μπαμπάκα και η πρώτη μας λέξη το πρωί είναι …..μπαμπάαααααααααααα. Ομολογουμένως εγώ δουλεύω πολλές ώρες και ο μπαμπάς μας λίγες. Εγώ λείπω συνέχεια και ο σκιουρομπαμπάς εκτελεί χρέη μαμάς και μπαμπά μαζί. Αλλά με πονάει. Με πονάει φρικτά που αντί για την αγκαλιά της μανούλας, η παρηγοριά είναι η αγκαλιά του μπαμπάκα. Με κάνει να νιώθω αποκομμένη, κάποτε ζηλεύω κιόλας. Αν τον πάρουμε μαζί μας στο κρεβάτι σφηνώνεται πάνω στον μπαμπά του και δε φεύγει με τίποτα.

            Δεν είμαι αχάριστη, έχουμε τις στιγμές μας, γεμάτες χάδια και φιλιά και πεταμένα μακαρόνια, κι αγάπες και γέλια και παιχνίδια, και τραγούδια και γαργαλητά. Όπως δηλαδή θα είχε ένας τυπικός… μπαμπάς που γυρίζει από την πολύωρη δουλειά στο παιδάκι του. Αλλά αυτό εμένα δε μου φτάνει, πάει ενάντια σε όλα μου τα ένστικτα. Για μένα έπρεπε να ξεροσταλιάζει έξω από την τουαλέτα ο γιος μου. Τελεία και παύλα.

            Από την άλλη ανησυχώ κιόλας λίγο. Δεν ξέρω αν νιώθει αποκομμένος από την ίδια του τη μαμά, αν αυτή η προσκόλληση στον γονιό του ίδιου φύλου είναι υγιής ή όχι. Κι είναι στιγμές που η κούραση αλλά και το άγχος της δουλειάς με καταβάλει, που κάνω προσπάθεια να ανταποκριθώ με χαμόγελο στο άνοιγμα της πόρτας μόλις γυρίσω, στο ότι δεν με αφήνει να βγάλω τα παπούτσια και να πλύνω τα χέρια μου. Στο τέλος της μέρας η δουλειά, ο σκιου και το σπίτι με αφήνουν νοκ άουτ. Και μου μένουν λίγα χάδια για καληνύχτα παρηγοριά πως δεν αγαπάει μόνον τον μπαμπά του.

Υ.Γ. Ο άντρας μου- ύπουλο πλάσμα- τον έχει μάθει να απαντάει στην ερώτηση «Πόσο αγαπάς την μανούλα» «Πολιυ….» και να δείχνει με τα χεράκια. Λιώνω…. Αλλά θα ήθελα να του το μαθαίνω εγώ για τον μπαμπά του.

Μόνο θλίψη

Ομολογώ πως ένα χρόνο πριν, στην τραγική ιστορία της marfin είχα συγκλονιστεί, όχι μόνο από το χαμό τριών ανθρώπων, αλλά από το χαμό μιας εγκύου. Επαναλάμβανα συνέχεια με ένα πείσμα κακό, τέσσερις άνθρωποι, τέσσερις άνθρωποι χάθηκαν. Η σημερινή ιστορία με έχει ακόμα περισσότερο ταρακουνήσει. Με τη σθένος πήγε αυτή η γυναίκα να γεννήσει και πως θα κρατά αγκαλίτσα το μωρό της, τί θα πει στο άλλο της παιδάκι, χωρίς να γυρνούν ανόητα πράγματα στο μυαλό της, όπως «Κι αν δεν τον είχα πρήξει να μην ξεχάσει την κάμερα;». Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως.

Πριν γίνω μητέρα θεωρούσα πως παιδιά κάνει όλος ο κόσμος. Όμως παρ’ όλο που αυτό είναι μια γενική αλήθεια, το παιδί που κάνεις εσύ σε σημαδεύει, είναι το σπουδαιότερο επίτευγμα, όποιος κι αν είσαι, ό,τι άλλο κι αν έχεις καταφέρει. Ο άνθρωπος αυτός έφυγε ένα από τα σημαντικότερα ξημερώματα της ζωής του, έτσι ξαφνικά, χωρίς να φταίει, χωρίς να το περιμένει. Είναι η «τύχη» του καθενός, η μοίρα; Είναι κάτι τόσο αναπότρεπτα κακό που δεν μπορείς παρά να κάτσεις σπασμένος. Δεν έχεις τί να πεις γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν λόγια.

Εγώ το μόνο που εύχομαι είναι να προστατευτούν μητέρα και παιδάκια από την οργή, από την ανάγκη για εκδίκηση. Η θλίψη είναι τεράστια, όλη η Ελλάδα πενθεί μαζί τους, δεν χρειάζονται άλλη αρνητικότητα.

http://news24gr.blogspot.com/2011/05/44.html 

Ωδή στο νεο μπαμπά

Είχα τα γενέθλια μου τις προάλλες και μια φίλη από τα παλιά, έγραψε "Είσαι μαμά, είσαι σύζυγος, εργάζεσαι, διαβάζεις πολύ, γράφεις στο μπλογκ...." Ε, λοιπόν ναι, είμαι όλα αυτά κι ίσως και τίποτα μαζί. Αλλά, είμαι όλα αυτά γιατί έχω βοήθεια. Δουλεύω πολλές ώρες και θηλάζω το σκίουρο, και διαβάζω πολύ και κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αλλά όταν γυρίζω σπίτι έχω μια αγκαλιά να χωθώ και να ξεχαστώ. Κι όταν γυρίζω σπίτι βρίσκω ένα χαρούμενο παιδί που ο μπαμπάς του το έχει αλλάξει, το έχει παίξει, το έχει ταΐσει, το έχει πάει βόλτα, του έχει μιλήσει, το έχει νανουρίσει. Ναι, η "οικονομική κρίση" χτύπησε και τη δική μας πόρτα, ο άντρας μου δεν έχει πρωινή δουλειά. Και κάνει τη σπουδαιότερη δουλειά του κόσμου, μεγαλώνει γερά σκιουράκια.


Oι σημερινοί μπαμπάδες, εν αντιθέσει με τους πατεράδες μας, είναι άψογοι. Ο σύντροφός μου πήρε για πρώτη φορά αγκαλίτσα το παιδάκι μας, όταν εγώ φοβόμουν και να το αγγίξω. Εκείνος ήταν μαζί μου όταν το έβαλα για πρώτη φορά στο στήθος μου, εκείνος, παρ' όλο που τότε δούλευε 15 ώρες το 24ωρο, ξενυχτούσε για να κοιμηθώ μια ώρα παραπάνω, για να κρατήσει το παιδί, να αντέξω. Έφευγε στις 7 το πρωί, ερχόταν στις 10 το βράδυ και ξενυχτούσε ως τις 2 και 3 για να κοιμηθώ μια στάλα. Δε συζητώ για τα αυτονόητα, την πάνα, τη φρουτόκρεμα, το μπάνιο. Γιατί γι' αυτόν αυτά είναι αυτονόητα, τόσο όσο είναι και για μένα. Οι νέοι πατεράδες θα απολαύσουν τα παιδία τους από την αρχή και ολοκληρωτικά. Όπως και οι μανούλες, Και χαίρομαι για αυτό. Δοξάστε τους.