Δυο μήνες ξένο

Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι, δεν είμαι και δεν ήμουν από τους μουτζαχεντίν του θηλασμού. Ήθελα σαν τρελή να θηλάσω το παιδί μου, δεν θα το σταματούσα από μόνη μου παρά μόνον αν φτάναμε στο νήπιο, έπαθα κατάθλιψη όταν σταματήσαμε να θηλάζουμε στον 9ο μήνα, αλλά όλα αυτά αφορούσαν το δικό μου παιδί. Ως φαρμακοποιός οφείλω να ενημερώνω για το θηλασμό, να δίνω κουράγιο στις θηλάζουσες, να μην πουλάω ξένα γάλατα σε αυτές που δεν το έχουν ανάγκη, αλλά ως εκεί. Δεν θα κατακρίνω κανέναν ούτε ποτέ κατέκρινα κανένα. Και τώρα πια που δεν θηλάζουμε δυο ολόκληρους μήνες μπορώ να δω πιο αποστασιοποιημένα τα πράγματα.

Ο πρώτος μήνας ήταν μαρτυρικός. Ο σκιου δεν είχε μάθει το μπιμπερό και δεν ήθελε ούτε να μυρίσει γάλα, το είχε μάλλον σιχαθεί. Ζούσε με κρέμες όπου μέσα κρύβαμε το γάλα για να μην χάνει θρεπτικά συστατικά, με φρούτα και σούπες. Σε αυτό το διάστημα προσπαθούσα να του δώσω μπιμπερό που δεν το ήθελε, και του έδινα λίγο γάλα με το ζόρι με το κουταλάκι και με το καλαμάκι! Μάθαμε το καλαμάκι αλλά τη θηλή όχι. Και μια μέρα, έτσι ξαφνικά όπως του κόπηκε η όρεξη για γάλα, έτσι του ξαναήρθε. Έβαλε τη θηλή του μπιμπερό στο στόμα και ρούφηξε μέχρι και τον αφρό του ξένου γάλακτος. Τώρα πια τρώμε κοντά στα 500 με 600 την ημέρα και ηρέμησα κι εγώ η δόλια μάνα.

Έχω λοιπόν κι εγώ ένα μπιμπερομωρό. Και μπορώ πια να συγκρίνω. Κατ’ αρχάς η ευκολία του θηλασμού είναι ασύγκριτη. Πιστεύω πως δεν θα την πάλευα αν έπρεπε να ταΐζω ένα μωρό που κλαίει μες στη νύχτα με την αργή διαδικασία παρασκευής τους ξένου, στο θηλασμό το μόνο που χρειάζεται είναι να σηκώσεις την μπλούζα. Το ίδιο και το κόστος. Εδώ τώρα που τρώμε μόνο δυο φορές τη μέρα και τα λεφτά φαίνονται, όχι στην αρχή που τα μωράκια κάνουν 8 και 10 γεύματα. Μπιμπερό δίνει ο οποιοσδήποτε. Εμένα κι αυτό κακό μου φαίνεται να πω την αμαρτία μου. Δεν μπορώ ακόμα και τώρα να διανοηθώ πως θα αφήσω τον σκιου κάπου για μια ολόκληρη μέρα ας πούμε, πόσο μάλλον όταν ήταν ένα μικρό μωράκι. Μου άρεσε που ήμασταν συνδεδεμένοι με τον λώρο του θηλασμού και δεν μπορούσα να απομακρυνθώ για πολύ.

Από την άλλη, το μπιμπερό είναι ασφάλεια, πως ό,τι κι αν πάθει η μανούλα, κάποιος άλλος μπορεί να ταΐσει το μωρό. Αν πάθεις λάστιχο, δεν παθαίνεις και πανικό. Στο δεύτερο παιδί μου, αν κάνω, θα το μάθω από νωρίς να παίρνει μπιμπερό, με δικό μου γάλα αν γίνεται, γιατί δεν θέλω να τραβήξω τα ίδια. Ένα μωρό 2 μηνών μαθαίνει το μπιμπερό με τη δεύτερη, ένα εννιά μηνών, όπως ο σκιου, χρειάζεται ένα μήνα. Και παραδόξως τώρα με κομμένο τον θηλασμό κάνουμε πολύ περισσότερες αγκαλίτσες με τον μικρούλη. Μάλλον είναι προσπάθεια να αναπληρώσουμε το κενό, άρα κι από αυτήν την περιπέτεια βγήκε κάτι καλό.

Απεργία θηλασμού ή τέλος

Τελικά δεν τα καταφέραμε να ξαναπιάσουμε έστω και μια στιγμή στήθος και αποθηλάσαμε. Τα βιβλία λένε πως είναι πολύ νωρίς αλλά ξέρω άλλες δυο κοπέλες που θήλαζαν αποκλειστικά τα μωράκια τους και στο 10ο μήνα αποφάσισαν μόνα τους να αποθηλάσουν, οπότε μάλλον δεν είμαι μόνη και παρηγοριέμαι.

Ο απότομος αποθηλασμός μου κόστισε πολύ. Και σωματικά, γιατί είναι περίεργο να φουσκώνει το στήθος σου και μην θέλει το μωρό ούτε να σε μυρίσει, αλλά πολύ περισσότερο ψυχικά. Βυθίστηκα σε μια αίσθηση αποτυχίας και ανηδονίας. Για καμιά εβδομάδα δεν με ικανοποιούσε τίποτα, το μόνο που ήθελα ήταν ο σκίουρος να θηλάσει ξανά, έστω και για μια τελευταία φορά. Συνειδητοποίησα πως δεν έχω ούτε μια φωτογραφία με τον μικρούλη να θηλάζει, η σεμνότυφη.

Τώρα σιγά σιγά αντιλαμβάνομαι πως από τη στιγμή που είναι δική του επιθυμία δεν έχω παρά να τη σεβαστώ. Εδώ και κάποιες μέρες δεν τον βάζω καν σε στάση θηλασμού, το πήρα απόφαση. Αν και φοβάμαι, είναι ένα μωρό που δεν έμαθε το μπιμπερό και αρνείται πεισματικά να το μάθει ακόμα και τώρα. Πίνει καμιά 100ml γάλα από το ποτηράκι και το υπόλοιπο το τρώει κρυμμένο μες στην κρέμα του. Κάνει τέσσερα γεύματα, όλα στερεά. Πρωί γάλα και κρέμα, μετά φρουτόκρεμα, μετά σούπα, τέλος πάλι γάλα και κρέμα. Ο παιδίατρος λέει πως είναι αρκετά ισορροπημένο. Εγώ φοβάμαι μην μου πάθει καμία αφυδάτωση.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να συζητήσω σήμερα, αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας είναι άλλο. Ψάχνοντας λύση στο πρόβλημα, έπεσα πάνω στην απεργία θηλασμού. Η απεργία θηλασμού είναι η άρνηση ενός βρέφους που μέχρι εκείνη τη στιγμή θήλαζε φυσιολογικά να θηλάσει για 2 έως 7 ημέρες. Συνήθεις αιτίες είναι μια έντονη αντίδραση της μητέρας κατά το δάγκωμα, αλλαγή της οσμής της μητέρας (άρωμα, αφρόλουτρο κτλ) ή αλλαγή σύστασης και οσμής του γάλακτός (η μητέρα έφαγε κάτι με έντονη μυρωδιά πχ σκόρδο, είναι αδιάθετη ή έγκυος). Η λύση είναι, λέει, να μην σταματήσει το παιδί να μπαίνει στο στήθος, ακόμα κι αν αρνείται, πολλές αγκαλιές, φιλιά, επαφή δέρμα με δέρμα, αλλαγή στάσης θηλασμού (όρθια, ξαπλωτή, στο μπάνιο, περπατώντας) και δωματίου θηλασμού, ο θηλασμός όταν το παιδί κοιμάται ή μόλις έχει ξυπνήσει.

Τα δοκίμασα όλα. Δεν έπιασε. 20 μέρες τώρα ο μικρούλης δε θηλάζει. Τώρα πια δεν πειράζει. Μάλιστα το άτακτο κωλοπαίδι σαν να καταλαβαίνει την ανησυχία μου, όλες τις υπόλοιπες ώρες είναι πολύ πιο διαχυτικός και χαδιάρης μαζί μου. Καθόμαστε μαζί στον καναπέ και μου τρίβεται για να του χαϊδέψω πλατούλα, 9 μηνών μωρό. Μόνο όταν με βλέπει ξέστηθη με αρνείται. Δεν πειράζει.

9 μήνες μόνο

Συμβαίνει κάτι εκπληκτικό τις τελευταίες μέρες. Μέσα μου μεταλλάσσεται ένα αίσθημα ανημποριάς σε αίσθημα χαράς και πάλι από την αρχή. Οι ορμόνες μου κάνουνε πάρτυ και δεν έχω τίποτα να τις κατευνάσω. Με λίγα λόγια βρίσκομαι πάνω στο τρενάκι του τρόμου των συναισθημάτων. Κι όλα αυτά γιατί; Μα ο λόγος είναι απλός και ανθρώπινος. Ο γιος μου με απέρριψε. Έτσι, απλά χωρίς καμία ντροπή, εδώ και μια εβδομάδα αρνείται σθεναρά να θηλάσει. Τεντώνει όλο του το κορμάκι, αποστρέφει το πρόσωπο, χτυπά με τις παλαμίτσες του το στήθος μου για να ξεφύγει. Ένα μωρό 9 μηνών που αποφάσισε να αποθηλάσει. Και ταυτόχρονα να απογαλακτιστεί πλήρως, αρνείται οποιοδήποτε γάλα σε υγρή μορφή, το τρώει μόνο κρυμμένο μέσα σε κρέμες.

Ήμουν απροετοίμαστη. Τελείως ανέτοιμη. Ήμουν έτοιμη για μάχες όταν θα γινόταν νήπιο για να κόψουμε το γάλα. Δεν ήμουν έτοιμη για αυτό το ξαφνικό. Σα να γέννησα ξανά, έγινα ευερέθιστη και μετά συναισθηματική κι έπειτα κλαψιάρα. Το ποστ μου πριν από κάποιες μέρες με εκδικείται. Δεν θα θηλάσω ένα νήπιο και μάλλον δεν γλίτωσα το διαβήτη. Α, και μόλις συνηθίσει την ιδέα θα έχω κι εγώ ένα μπιμπερομωρό. Τίποτα κακό σε αυτό. Ελπίζω μόνο να μην ακολουθήσει στα χνάρια μου. Εγώ, αν και δε θήλασα τη μανούλα μου, έκοψα το γάλα 10 μηνών και δεν το ανακάλυψα ξανά παρά μόνο στην εφηβεία μου.

Μακροχρόνιος θηλασμός

Με απασχολεί τελευταία το θέμα του μακροχρόνιου θηλασμού. Δεν ξέρω αν και κατά πόσον είμαι έτοιμη να δεχθώ την κατακραυγή του να θηλάζω ένα νήπιο άνω του έτους. Ήδη ακόμα κι αυτοί που ενθουσιάζονταν που θηλάζω έχουν αρχίσει να μου ρίχνουν λοξές ματιές που ο σκίου είναι 9 μηνών και δεν έχει πάρει ξένο γάλα. Πάντα υπήρχαν δύσπιστοι, κακεντρεχή σχόλια ακούω για το θηλασμό από τότε που σαράντισε, τώρα όμως γίνονται ακόμα περισσότεροι.

Διαβάζω ιατρικές μελέτες αλλά και τη σύσταση του παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Τα βρέφη πρέπει να θηλάζουν ως τα δυο έτη κι έπειτα ο θηλασμός συνεχίζει να είναι χρήσιμος αλλά όχι απαραίτητος ως τα 7 έτη!! Οι οδηγίες είναι σαφείς, μέχρι δυο χρονών τα βρέφη πρέπει να θηλάζουν, όχι απλά μπορούν, πρέπει. Πώς θηλάζεις όμως ένα νήπιο που τρώει μπριζόλα; Να μου πεις με τον ίδιο τρόπο που θηλάζεις ένα παιδί που τρώει λιωμένο μοσχάρι και κοτόπουλο. Εμένα άλλο με απασχολεί, η ομιλία. Κάποια στιγμή το παιδί μπορεί να σου ζητάει γάλα. Και θα σου ζητάει τα στήθη σου. Από την μια αυτό είναι η ύψιστη μαμαδίστικη καταξίωση. Από την άλλη μου φαίνεται κάπως άβολο.

Η οικογένεια μου έχει βεβαρημένο ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη, μια σπάνια μορφή κληρονομούμενου ινσουλινοεξαρτώμενου νεανικού από την πλευρά της μητέρας που φαίνεται πως εκδηλώνεται στα 3/4 των μελών της οικογένειας και ιστορικό διαβήτη τύπου ΙΙ από την πλευρά του πατέρα μου. Τόσο εγώ λοιπόν, όσο και οι όποιοι μελλοντικοί απόγονοι μπορεί να είναι διαβητικοί με πιθανότητες πολύ μεγαλύτερες του μέσου όρου. Ο θηλασμός προστατεύει. Προστατεύει εμένα, που έκανα διαβήτη κύησης από το να πάθω διαβήτη τύπου ΙΙ, προστατεύει το μωρό μου από το να πάθει διαβήτη τύπου Ι και ΙΙ. Όσες περισσότερες σταγόνες γάλα, τόσο μικρότερες οι πιθανότητες, ο ενδοκρινολόγος ήταν σαφής. Το ίδιο και οι παιδίατροι.

Πέρα από τα ειδικά οφέλη, ο μακροχρόνιος θηλασμός προσφέρει αντισώματα, απομακρύνει την πιθανότητα παχυσαρκίας, αυξάνει το IQ (αυτό το τελευταίο δεν το χρειαζόμαστε, είμαστε όλοι άτομα υψηλής ευφυΐας...). Με βοήθησε να χάσω άκοπα τα κιλά της γέννας, με προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού, από μελλοντική παχυσαρκία, κ.α. Και φυσικά προσφέρει συναισθηματική σταθερότητα, στο παιδί και στη μητέρα, ανεκτίμητη.

Μέσα μου όμως ξέρω πως αν τον θηλάσω πάνω από το έτος θα βρω αντιδράσεις. Ο άντρας μου λέει άσε τον να απογαλακτιστεί μόνος. Κι αν δεν θέλει; Κι αν απογαλακτιστεί στα 5; Ξέρω πως τα περισσότερα μωρά κάποια στιγμή από τον 10ο μέχρι τον 24ο μήνα αποφασίζουν να απογαλακτιστούν μόνα τους. Ο θηλασμός όχι μόνο δε μου κοστίζει σε κανένα επίπεδο, αλλά θα μου λείψει αφάνταστα. Ο περιορισμός κάθε βράδυ, κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι να είσαι εκεί μου αρέσει- δυο σινεμά παραπάνω θα τα πάω όταν απογαλακτιστεί, δεν έγινε και τίποτα. Η εικόνα όμως του νηπίου που θηλάζει είναι τόσο μη οικεία

Και συνεχίζω να ρωτάω τις μανούλες μόλις βγήκαν από το μαιευτήριο που έρχονται να αγοράσουν γάζες, "θηλάζεις;" και συνεχίζουν να απαντάνε "Όχι, δεν είχα γάλα". Δεν είχε γάλα και το βρέφος είναι 8 ημερών και βγήκε από το νοσοκομείο με το χάπι του απογαλακτισμού ήδη συνταγογραφημένο. Είχε γάλα, απλά δεν το έδωσε στο παιδί της. Γιατί η εικόνα που έχει είναι να ταΐζει με μπιμπερό. Η εικόνα του θηλασμού είναι μη οικεία. Κι εγώ όταν έμεινα έγκυος μπιμπερό είχα στο μυαλό μου. Μετά διάβασα, ενημερώθηκα, είδα. Και τώρα ο θηλασμός είναι η μόνη εικόνα που έχω. Τώρα που το σκέφτομαι ο θηλασμός ενός μωρού που πίνει όλα τα άλλα υγρά από το ποτηράκι δε μου φαίνεται καθόλου ξένος. Είναι η καθημερινότητα μου και τη ζω ήδη.

Θηλασμός αποκλειστικός και απεριόριστος

Θήλασα αποκλειστικά, γιατί το ήθελα και το θέλω ακόμα πολύ. Το μωρό μου δεν έχει πάρει σταγόνα ξένου γάλακτος, γιατί το ήθελα και το θέλω πολύ. Θα σας πω την εμπειρία μου, για να μπορέσουμε όλες να καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν εμπόδια, πως το «δεν έχω γάλα» είναι από σπανιότατο έως ανύπαρκτο. Αν εξαιρέσει κανείς τις μανούλες που έχουν προβλήματα με την προλακτίνη, και το ξέρουν έτσι κι αλλιώς από πριν, όλες οι γυναίκες έχουν γάλα για να θηλάσουν. Εκτός από αυτές που υποκύπτουν, που δίνουν ξένο γάλα, που δίνουν "συμπλήρωμα".

Το μωρό μου γεννήθηκε φυσιολογικά, με επισκληρίδιο κι αναγκάστηκε να περάσει μια νύχτα στη μονάδα γιατί είχα διαβήτη κύησης. Έτσι, δεν τον θήλασα από την πρώτη ώρα, αλλά 15 ώρες μετά τον τοκετό. Ο μικρός έπιασε αμέσως στήθος, αλλά ήταν ένα πειναλέο μωρό, που θήλαζε για τους πρώτους μήνες τουλάχιστον 12 ώρες τη μέρα, που κοιμόταν ελάχιστα, που ούρλιαζε όταν δεν κοιμόταν από τους γαστρεντερικούς πόνους. Και που με ακρωτηρίασε. Ναι, ναι, από την κακή στάση αλλά και το συνεχή θηλασμό, έκοψε κομμάτι και από τις δυο θηλές μου, που αιμορραγούσαν και πονούσαν απίστευτα και τίποτα δεν τις έκανε καλά. Ήμουν μια ξέστηθη τρελή μες στο χειμώνα που καμία μαία δεν ήξερε πώς να βοηθήσει. Αν αναρωτιέστε, όχι, αυτά τα κομμάτια δεν…ξαναφύτρωσαν. Ακόμα και τώρα, ειδικά η δεξιά θηλή μου, είναι κουτσουρεμένη.

Πονούσα 24 ώρες το 24ώρο, μέρα και νύχτα. Έτσι πονούσε κι η κοιλίτσα του σκιουράκου. Ηρεμούσε μονάχα όσο θήλαζε, όσο έβαζε το θαυματουργό στοματάκι του πάνω στο στήθος, και το μικρό χεράκι του με χάιδευε. Τότε ηρεμούσα κι εγώ, από τον πόνο, την αϋπνία, την ένταση. Για δυο μήνες δεν έκανα τίποτε άλλο, μόνο θήλαζα. Κι ας είχε πει ο παιδίατρος μόνο 15 λεπτά σε κάθε στήθος, μόνο κάθε 2,5 ώρες. Τον παράκουσα. Ήξερα πως ο θηλασμός είναι απεριόριστος, ελεύθερος, αυτορρυθμιζόμενος.

Και ξαφνικά, όταν ήταν περίπου 50 ημερών ο Δημητράκης μου από κει που έμενε άγρυπνος όλη νύχτα, κοιμήθηκε όλη νύχτα σερί. Οι θηλασμοί μειώθηκαν, οι θηλές μου έγιαναν, έγινε η ώρα του ταΐσματος η πιο ευεργετική. Τώρα πια τα λέμε όσο θηλάζουμε, εκείνος ψάχνει κάτι να χαϊδέψει, το στήθος, το μάγουλο, το στόμα, το χέρι μου. Εγώ του λέω δυο τρία πραγματάκια για τη ζωή. Από την…πείρα μου.

Ο σκίουρος όπως ξέρετε θηλάζει πια μόνο 3 φορές, τρώει φρουτάκια, κρεμούλες και σουπίτσες, σήμερα βάλαμε και κοτοπουλάκι. Αλλά ακόμα ξένο γάλα δεν πήρε. Μην αφήσετε τη μαία, το γυναικολόγο, την μαμά σας, να σας πει πως το θαυματουργό πρωτόγαλά σας δε φτάνει. Τόσο χρειάζεται το παιδί, τρεις κίτρινες σταγόνες μάννα. Κι όταν κατέβει το κανονικό γάλα, μην αφήσετε τον παιδίατρο, τον άντρα ή την πεθερά σας να σας πει πως δεν έχετε «αρκετά λιπαρό γάλα» ή πως «δεν έχετε αρκετό γάλα». Το στήθος κατεβάζει όσο μασουλιέται. Όσο και να μασουλάς την πιπίλα ή το μπιμπερό, γάλα δεν βγάζουν. Σας το λέω εγώ, που πουλάω και το μπιμπερό, και τη θηλή, και τις πιπίλες και το ξένο γάλα. Αλλά κλέφτης δε θα γίνω. Πουλάω και θήλαστρα.

Η χορτόσουπα

Την Τρίτη 7-9-10 ο Δημητράκης μου ξεκίνησε χορτοσουπίτσα. Τί γλυκιά, καλή και άλλα συναφή ακούγεται αυτή πρόταση. Ε, λοιπόν, η έκφραση αηδίας στο πρόσωπο του… Δημητράκη κάθε φορά που γευόταν τη…χορτοσουπίτσα ήταν ανεπανάληπτη. Με τα πολλά και πολλούς πειραματισμούς τον έχω καταφέρει να τρώει καμιά δεκαριά κουταλίτσες αλλά ως εκεί. Μετά το άτιμο πλάσμα θέλει να θηλάσει.

Οι άντρες της οικογενείας επιμένουν πως αυτό είναι φυσιολογικό. Η φρουτόκρεμα είναι νόστιμη, το ρυζάλευρο ακόμα πιο πολύ, η χορτόσουπα και μάλιστα χωρίς αλάτι; Επιμένουν πως πρέπει να του βάλω λίγο κρεατάκι για να νοστιμίσει. Ο γιατρός λέει από βδομάδα, εγώ δεν μπορώ να τον βλέπω να μην τρώει, συμβάλλει στην ήδη έντονη κούρασή μου. Η βάφτιση ενός σκίουρου, η αλλαγή τιμών σε ένα φαρμακείο και ο θηλασμός μαζί μπορεί να σε αφήσουν κουρέλι, δεν το συζητώ.

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα δουλειάς. Οι καιροί είναι δύσκολοι, και άλλα συναφή. Η μανούλα πρέπει να δουλέψει, η μανούλα αγαπάει τη δουλειά της. Όλα εξαιρετικά. Μόνο που η σκιουρομανούλα το μόνο που θέλει είναι να κάνει χαρές στο σκιουράκι της. Δεν είναι πως δε συγκεντρώνομαι στη δουλειά, είναι που λυπάμαι που δεν είμαι σπίτι. Το χαμόγελο που μου στέλνει το παιδάκι μου μόλις μπαίνω είναι ανεπανάληπτο. Γεμάτο μια χαρά πρωτόγνωρη, που θλίβομαι που του τη στερώ για το υπόλοιπο της μέρας.

Στην αρχή ήταν πιο εύκολο. Τώρα οι ώρες της δουλειάς συσσωρεύονται, οι ώρες της απουσίας μαζεύονται μέσα μου και τίποτα δε μπορεί να τις δικαιολογήσει. Ούτε καν το γεγονός πως πρέπει να έχουμε λεφτά για να φάμε. Και να φτιάχνουμε τη… χορτόσουπα. Που καταλήγει στα σκουπίδια, μην ξεχνιόμαστε.

Υ.Γ. Για όποιους... αναρωτιούνται, το σκιουράκι μας το λένε... Δημητράκη. Πια.

Δεν το πίνω, δεν το πίνω. Λέω να...βαφτιστώ.

Με χαρά θα αναφέρω πως αλλάξαμε γιατρό, που μας είπε πως ο μικρούλης σκιουράκος είναι εξαιρετικά από ανάπτυξη και δε χρειάζεται ξένο γάλα. Οπότε γύρισα κι εγώ τη σκόνη στη θέση της στο ράφι μου για να την πουλήσω (μου έκοψε και δεν την άνοιξα, γιατί έχει κι ένα 20άρικο...) καθώς και μπιμπερό, πιπίλες, θηλές και άλλα συναφή που είχα κουβαλήσει στο σπίτι. Αργότερα....


Η εμπειρία καταγράφεται στα δυσάρεστα. Στα ευχάριστα, αύριο βαφτιζόμαστε. Επειδή η διαδικασία δε με ενθουσιάζει, απλά το είδαμε σαν αφορμή να κάνουμε ένα ωραίο τραπέζι σε συγγενείς και φίλους, δεν έχω άγχος. Διάλεξα μπουμπουνιέρες μέσα σε ένα απόγευμα, όπως και όλα τα άλλα (είναι εξαιρετικά χαριτωμένα, πάντως) και σήμερα θα κάνω κούρα ξεκούρασης. Όλα είναι εδώ. Μόλις έχω φωτογραφίες με τον σκιουράκο να σπαράζει, θα σας ενημερώσω.

Να δώσεις ή να μη δώσεις... συμπλήρωμα. That is the question.

To give or not to give. Ιδού η απορία. Κι ήρθε η ώρα που κάθε θηλάζουσα μανούλα σκέφτεται με περισσό τρόμο, ο κακός παιδίατρος είπε "συμπλήρωμα". Μετά από έξι μήνες θηλασμού, τον τελευταίο με φρουτόκρεμα για δεκατιανό, που την τρώμε καλά, και κρέμα ρυζάλευρο βανίλια χωρίς ζάχαρη για απογευματινό, που τρώμε τρελά, ο σκίουρος δεν πήρε το επιθυμητό βάρος. Κι ο παιδίατρος αντί να πει, "άυξησε τους θηλασμούς, δώσε χορτόσουπα, χωρίς να κόψεις το μεσημεριανό θηλασμό, δεν πειράζει, αφού είναι μέσα στις καμπύλες παρ' όλο που γεννήθηκε μικρούλης", είπε.... μια μάρκα γάλακτος. Δεν θα κόψουμε το θηλασμό, λέει. Απλά "συμπλήρωμα".


Όποιος ξέρει λιγουλάκι από τη διαδικασία του θηλασμού ξέρει πως ακολουθεί τον κανόνα της προσφοράς και της ζήτησης. Όταν δώσεις ξένο γάλα σε ένα παιδί που έχει αρχίσει στερεές και θηλάζει έτσι κι αλλιώς λιγότερο, το στήθος θα λάβει σήμα πως δεν το χρειαζόμαστε άλλο και θα πάψει να παράγει. Το σινιάλο της ζήτησης είναι το μασούλημα. Τόσο απλά. Άρα δυο επιλογές, ή αφήνω το παιδί μου να παίρνει λιγότερο βάρος ή δίνω συμπλήρωμα και αποθηλάζω το πολύ σε δυο μήνες.

Ο πιαδίατρος για την ακρίβεια δε μου δίνει επιλογές, μιας και πιστεύει πως θα του κάνω κακό αν του βάλω λαχανικά από τα μέσα του 6ου μήνα και θέλει να περιμένουμε τον 7ο. Πώς θα τον βλάψει λίγο καροτάκι παραπάνω από λίγο....τροποποιημένο γάλα αγελάδος, δεν καταλαβαίνω. Ή αποθηλάζω ή τον αλλάζω, λοιπόν, γιατί όταν προσπάθησα να του μιλήσω για τις ενστάσεις μου, ούτε λίγο ούτε πολύ μου έκλεισε το τηλέφωνο.

Κοιτάζω το κουτί το γάλα σκόνης δεύτερης βρεφικής ηλικίας κι η απόφαση μου φαίνεται μονόδρομος. Έχω κλείσει ραντεβού για τουλάχιστον μια δεύτερη γνώμη. Θα ξαναπάρω και τον παιδίατρο μου μήπως απλά τον πέτυχα στις κακές του, που δεν το νομίζω γιατί είναι έτσι ως άνθρωπος, δε δέχεται αντιρρήσεις και συζητήσεις. Και θα σας ενημερώνω, περισσότερο για δικό μου καλό. Για να τα βγάζω από μέσα μου. Μπας και πάψω να αναρωτιέμαι.

Σκιουράκι γάλακτος 6 μηνών....

Ο σκιουράκος μου σήμερα έγινε 6 μηνών. Μισός χρόνος βρεφικής ζωής, μισός χρόνος με την απίστευτη χαρά ενός παιδιού μέσα στο σπίτι, με τη μυρωδιά ενός μωρού. Α, και μισός χρόνος ανεμπόδιστου, ατελείωτου υπέροχου θηλασμού. Η μισή και πλέον χαρά που μου δίνει αυτό το πανέμορφο βρεφάκι προέρχεται από το θηλασμό, από την μουρίτσα του, που με κοιτά μπουκωμένη το στήθος μου, από τη χαρά του κάθε που χορταίνει.

Κι όχι, δεν θα σταματήσω να θηλάζω. Πέρα από τα πολύ απτά και πραγματικά οφέλη του μακροχρόνιου θηλασμού για μητέρα και παιδί http://mitrikosthilasmos.blogspot.com/2010/08/blog-post_19.html , που στην περίπτωση μου πολλαπλασιάζονται γιατί όσο θηλάζω , τόσο απομακρύνεται το ενδεχόμενο του σακχαρώδους διαβήτη, είναι η ανείπωτη χαρά του που θα με κάνει να συνεχίσω. Για όσο αντέξουμε, μανούλα και παιδάκι.

Και θεωρώ χρέος μου να το βροντοφωνάξω σε όλον τον κόσμο, πρώτον γιατί ως επαγγελματίας υγείας έχω καθήκον με το παράδειγμα μου να δώσω τη σωστή κατεύθυνση ( δε μου καίγεται καρφί αν θα πουλήσω ένα κουτί σκόνη παραπάνω ή λιγότερο) και δεύτερον γιατί ως μανούλα θέλω να δώσω στους γύρω μου το σήμα. Η γενιά μας θα θηλάσει, όπως δε θήλασε η γενιά των μανάδων μας. Αυτό θα είναι νίκη για μας και τα παιδάκια μας.