Τα... μουλαράκια

Καταλαβαίνω την ανησυχία των μανάδων για την ανάπτυξη των παιδιών. Κατανοώ πλήρως γιατί έχουν σημασία τα γραμμάρια και τα εκατοστά στο ύψος, οι καμπύλες, και τα αναπτυξιακά «επιτεύγματα» των μωρών, αχ χαμογελάει από δέκα ημερών, στήριζε το κεφάλι του μόλις γεννήθηκε κτλ. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τη σύγκριση με το μωρό του διπλανού, λες κι είναι αγώνας δρόμου τα βασικά στοιχεία της ύπαρξης. Αυτή η νοοτροπία φέρνει συμπεριφορές όπως αυτές που θα σας διηγηθώ παρακάτω.

 

Είναι ένα τρίχρονο αγόρι, ίσως και λίγο περισσότερο, που δε μιλάει. Η μανούλα του το πηγαίνει σε λογοθεραπευτή, έχει ήδη τις αγωνίες της για το μέλλον. Έχουν βγει στην παιδική χαρά. Εκεί έχει κι άλλα τρίχρονα και τετράχρονα αγόρια, που σχηματίζουν σχεδόν αμέσως μια αγέλη που στην αρχή λεκτικά και μετά με μπουνιές και γροθιές βάζουν το αγόρι που δε μιλάει και δεν αντιστέκεται στη μέση και το βασανίζουν. Οι μαμάδες των «φυσιολογικά ομιλούντων» παιδιών ατάραχες, μετά από πέντε λεπτά η μανούλα του τρίχρονου δεν αντέχει και βάζει τις φωνές στην αγέλη. Την κοιτούν απαθέστατα κοντά στα διακόσια άτομα που έχει η παιδική χαρά. Το τρίχρονο απομονώνεται ακόμα περισσότερο, η μαμά του θυμώνει και ανησυχεί, οι υπόλοιπες μανάδες άφαντες. Ούτε ένα συγγνώμη.

 

Ε, λοιπόν αυτό ξεκινάει από τον «αγώνα δρόμου» για τη φυσιολογικότητα. Από το πότε μίλησε και πότε περπάτησε. Εγώ που δεν ήμουν και θέλω να πιστεύω πως θα συνεχίσω να μην είμαι προληπτική αποφεύγω να λέω πως ο μικρός είναι πολύ αναπτυγμένος λεκτικά, πως λέει δεκαπέντε μηνών πολλά και καταλαβαίνει ακόμα περισσότερα, πως λιώνω, κάθε πρωί που μπαίνω στο δωμάτιο και λέει «μαμά, τζούρι…» για να του ανοίξω το… πατζούρι. Αλλά δεν αποφεύγω να λέω πως δεκαπέντε μηνών κι ακόμα μόνος του δεν περπατάει, αν και συμπληρώνω συχνά πως περπατάει άμα του κρατάς το χεράκι, ίσως με κάποια ντροπή που δεν πιάσαμε ακόμα τον αναπτυξιακό «στόχο». Ε, λοιπόν στο διάβολο οι στόχοι μας, γιατί αν στα τρία του το παιδί μου βασανίζει ένα άλλο παιδάκι κι εγώ κάτσω σαν ατάραχη μουλάρα και του ταΐζω το γιαουρτάκι, τότε ο στόχος σίγουρα, μα σίγουρα δεν έχει επιτευχθεί.

Παιδικά καθισματάκια

Δυο βρέφη νοσηλεύονται στο νοσοκομείο με βαριές ενδοκρανιακές κακώσεις. Δυο βρέφη που βρέθηκαν σε ένα τροχαίο ατύχημα και είχαν την ατυχία να μην είναι σφιχτά δεμένα σε παιδικά καθισματάκια. Πιθανώς να τα είχαν αγκαλιά, είναι μόλις 6 μηνών εξάλλου, μπορεί να κλάψουν στο καθισματάκι. Καλύτερα η μαμά να τα χρησιμοποιήσει ως αερόσακους. Δυο βρέφη παλεύουν για τη ζωή τους γιατί κάποιος ήθελε να τα κάνει αγκαλιά, μέσα στο αυτοκίνητο.

Μάλωσα με τους δικούς μου για να βγει ο σκιουράκος με καθισματάκι κι όχι με πορτ μπεμπέ από το μαιευτήριο. Κάθε φορά που βλέπω μάνα με μικρό ή μεγάλο παιδάκι αγκαλιά στο μπροστινό κάθισμα θέλω να τη νουθετήσω. Θέλω και να τη βρίσω. Ναι, τόσο απόλυτη είμαι.

Μεγάλωσα σε μια κουλτούρα ελευθερίας στο αυτοκίνητο. Η μαμά μου στις μεγάλες διαδρομές έβγαζε τα πατουσάκια της και τα ακουμπούσε στο παρ μπριζ, χωρίς ζώνη εννοείται. Εγώ ήμουν ξαπλωμένη ανάποδα με τα πόδια στο πίσω τζάμι ως παιδί στο αμάξι. Δεν έπαθα τίποτα. Χιλιάδες παιδία ταξιδεύουν στην αγκαλία της μαμάς τους ή στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, χωρίς καθισματάκι, χωρίς τίποτα και δεν παθαίνουν τίποτα. Ένα όμως θα πάθει. Αυτό το ένα εύχομαι να μην είναι το δικό μου. Γι’ αυτό χρησιμοποιώ πάντα καθισματάκι, δένομαι πάντα με ζώνη, είτε ως οδηγός είτε ως συνοδηγός, είτε στο πίσω κάθισμα ως συνοδός σκίουρου. Κι εύχομαι για το καλύτερο. Γιατί μερικά ατυχήματα, όπως κι αν είσαι δεμένος, είναι μοιραία. Σε κάποια άλλα όμως, έχουν σημασία οι επιλογές σου.

Όσα μωρά, τόσες και γνώμες.

Οι αντικρουόμενες απόψεις φίλων, γνωστών και της ....μαμάς μου για το πως μεγαλώνει ένα παιδί έχουν αρχίσει να με μπερδεύουν. Από την αρχή θέλησα να μεγαλώσω το σκιουράκι όπως μπορούσαμε εγώ και το βασιλόπουλό μου, δεν μπλέχτηκαν γιαγιάδες, θείες, γνωστοί. Θηλάσαμε, δεν βάλαμε πιπίλα, δεν αφήσαμε ποτέ σχεδόν το παιδί σε κανέναν. Τη μια και μοναδική φορά που τον αφήσαμε στη μητέρα μου και τις αδελφές της όταν ήταν 40 ημερών για 2 ώρες μου έλειψε φοβερά. Τώρα που λόγω δουλειάς ακούω πολλα και καταλαβαίνω λιγότερα, βλέπω πως τα παιδιά μεγαλώνουν έτσι κι αλλιώς. Τα παιδιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα μεγαλώσουν, χωρίς να υπάρχει σωστό και λάθος κατ' ανάγκη.

Υπάρχει όμως θέλω. Κι εγώ θέλω να το ζήσω το παιδί μου.  Η μητέρα, ο πατέρας μου, τα πεθερικά και οι θείες μου τα μεγάλωσαν τα παιδιά τους όπως καλύτερα πίστευαν. Έτσι κι εγώ, θα μεγαλώσω το δικό μου όπως καλύτερα πιστεύω. Θα ακούω πολλά και θα εφαρμόζω λιγότερα. Μα θα τον έχω κοντά μου, για να γίνει δικό μου παιδί. Γιατί αν τα παιδιά χρειάζονται μόνο τη γιαγιά τους για να τα μεγαλώσει, τότε καλά θα κάνει να τα γεννήσει η γιαγιά.

Υ.Γ. Δεν ακυρώνω έτσι τον ρόλο όλων των άλλων, μη με παρεξηγήσετε. Απλά ο καθένας έχει το όνομά του. Χρειαζούμενη η γιαγιά για αγκαλιές, παιχνίδια, να το κακομάθει, να το ντατέψει και πάνω από όλα να το αγαπήσει. Το ίδιο κι οι φίλοι.