Ελευθερία ή σκιου

Μπαίνω ώρες ώρες στον πειρασμό μιας πιο ελεύθερης ζωής. Ακούω για εκδρομές, εξόδους, ακόμα και για κάμπινγκ, που δεν έχω πάει ποτέ στη ζωή μου και μάλλον δε θα ήθελα κιόλας, και ζηλεύω. Είμαστε σε μια ηλικιακή φάση στην παρέα μου που οι μισοί είναι παντρεμένοι με παιδιά ή περιμένουν παιδιά για την ακρίβεια κι οι άλλοι μισοί ελεύθεροι χωρίς καν προοπτική γάμου στον άμεσο ορίζοντα. Αυτές οι δυο ταχύτητες δημιουργούν μια περίεργη αίσθηση και από τις δυο πλευρές. Από την μια οι ελεύθεροι της παρέας έχουν πέσει με τα μούτρα στον σκιου και τον λατρεύουν από την άλλη εγώ έχω αρχίσει λιγάκι να ζηλεύω ξανά την αλήτικη ζωή. Φυσικά μπορώ να πάω κι εγώ εκδρομή αλλά πρέπει να την έχω οργανώσει, να πάρω ένα αυτοκίνητο πράγματα μαζί, να έχω συνέχεια το νου μου. Ένα παιδί είναι δουλειά πλήρους πλήρους απασχολήσεως, όχι 8ωρη ή 10ωρη, 24ωρη. Και επειδή μάλλον θα περάσει μια δεκαετία για να μπορώ να ανεξαρτοτητοποιηθώ κάπως κι εγώ και ο μικρός καλά θα κάνω να το συνηθίσω.

Φοβάμαι

Πέρα από κάθε αίσθηση , φοβάμαι, φοβάμαι πως τώρα που έγινα μητέρα θα πάψω να είμαι οτιδήποτε άλλο. Από την μια τώρα ξεχωρίζουν τα σημαντικά και μένουν τα άλλα πίσω, χωρίς καμία ντροπή, χωρίς καν την αίσθηση της αυτοκαταστροφής που θα με συντρόφευε άλλοτε. Τα ξεχωριστά φωσφορίζουν, το μωρό, ο άντρας μου, η λογοτεχνία. Αυτά. Τα άλλα, το σπίτι, η δουλειά, το μαγείρεμα, που κάποτε μου φαίνονταν πιο ουσιαστικά και σημαντικά από ότι είναι ξεθωριάζουν. Η ζωή μου έπρεπε να μπει σε δεύτερη μοίρα για να κατανοήσω τί είναι αυτό που με νοιάζει.

Θεωρώ αυτονόητη την λυσσαλέα αγάπη που έχω για το γιο μου, κι όμως φοβάμαι, μην καταντήσω ένα άμοιρο πλάσμα που δεν κατόρθωσε τίποτα. Είμαι 33.... Ούτε λίγα ούτε πολλά. Δεν είμαι μεγάλη για να κυνηγήσω τα όνειρα μου, για να ακούσω την ψυχή μου. Αλλά έχω κι ένα παιδί που πρέπει να φάει. Φοβάμαι, μην καταντήσω εκείνη η μάνα που θέλει να ζήσει το παιδί της τη ζωή που δεν έζησε. Δυστυχισμένο παιδί, δυστυχισμένη μάνα.

Δυο γαμημένες ώρες

Χθες το απόγευμα έκανα κάτι που δεκατέσσερις μήνες τώρα δεν έχω ξανακάνει, γύρισα από τη δουλειά κι ενώ ήταν να φυλάξω μόνη μου τον μικρούλη και να έχω τόσες ώρες δικές μας, προτίμησα για 2 από τις 5 ώρες να τον πάω στη μαμά μου. Ήμουν στα όρια μου. Το ξέρω ότι τον βλέπω λίγο, πως έχω μόνο δυο απογεύματα την εβδομάδα και το ΣΚ για να είμαι μαζί του, πως τις άλλες μέρες γυρίζω στις 9, πίνουμε γάλα, κάνουμε μπάνιο και πάει για ύπνο. Τα ξέρω όλα αυτά, κι όμως για δυο ώρες τον άφησα. Δεν έκανα τίποτα σημαντικό, λίγη γυμναστική, ένα μπάνιο, λίγο μαγείρεμα. Κι όμως νιώθω ανανεωμένη, δεν έχω πια διάθεση να κλάψω, δεν αισθάνομαι πια η πιο χοντρή και άσχημη γυναίκα στον κόσμο.

 

 

Οι παππούδες ξετρελάθηκαν από τη χαρά τους που θα τον είχαν ολόδικο τους σπίτι τους, ο μικρός γύρισε μες στα γέλια και τις αγάπες. Τότε γιατί νιώθω τόσες τύψεις, δεν ξέρω. Δυο ώρες, ούτε δυο μέρες, ούτε δυο μήνες. Πως άλλαξαν έτσι οι προτεραιότητες μου κι έπεσα τόσο με τα μούτρα, δεν το κατάλαβα. Εντάξει είμαι γυναίκα και κάθε γυναίκα είναι βιομηχανία τύψεων. Αλλά δυο ώρες;

 

 

Ίσως να έχω εκπαιδευτεί να κάνω πάντα το "σωστό". Να είμαι πάντα "τέλεια". Και τώρα που αυτό είναι αδύνατο, κάτι μέσα μου σπάει. Χθες, ξέχασα πως έχουμε επέτειο 8 χρόνων με τον άντρα μου. Ακόμα και πέρυσι με ένα λεχούδι, το θυμόμουν, και μάλιστα με ένταση. Τώρα με ένα μεγαλύτερο παιδάκι, το ξέχασα. Κάποιες φορές δυσκολεύομαι για τα βασικά, να φτιάξω ένα φαγητό της προκοπής, να κάνω ένα μπάνιο, να λειτουργήσω επαγγελματικά. Νιώθω να βουλιάζω. Κι όμως δεν έχω κατάθλιψη, δεν ξυπνάω και κοιτάω το ταβάνι, δεν σέρνομαι από κρεβάτι σε κρεβάτι, το αντίθετο. Σηκώνομαι το πρωί χωρίς να χουζουρέψω, κάνω ένα σωρό δουλειές, ξυπνά ο μικρός, του δίνω γάλα, πάω στη δουλειά, γυρίζω, τον ταΐζω, τον παίζω, ξαναπάω στη δουλειά, γυρίζω του δίνω γάλα, τον κάνουμε μπάνιο, είναι δέκα η ώρα και καταρρέω. Αλλά όχι, τότε μαγειρεύω, γράφω, πρέπει να κάνω μπάνιο, δουλειές του σπιτιού, γυμναστική, α, και να χαλαρώσω με τον άντρα μου, να πω δυο κουβέντες, να θυμηθούμε πως είμαστε ανδρόγυνο. Όλα αυτά 10 με 11. Κάποτε τα καταφέρνω και κάποτε όχι.

 

 

Δυο ώρες. Ο μικρούλης δεν έχει κοιμηθεί ποτέ εκτός σπιτιού, δεν τον έχει φυλάξει κανείς πάνω από τρίωρο, κι αυτό αν δουλεύουμε κι οι δυο μαζί (που συμβαίνει ένα απόγευμα την εβδομάδα), πάντα είναι με έναν από τους δυο μας. Με έναν.... Δυο γαμημένες ώρες, και τις σκέφτομαι ακόμα. 

Σκιουράκος

Όταν ξεκίνησα το μπλογκ δεν είχα κανέναν ενδοιασμό, μόνο απίστευτο ενθουσιασμό για αυτό το μωρό που με κατέλαβε εξ απήνης και με γέμισε ανάκατα συναισθήματα. Πέρασα ωστόσο μια φάση που φοβήθηκα, φοβήθηκα την έκθεση, την επίθεση από κάποιον άγνωστο, ανώνυμο ή επώνυμο. Διατηρώ δυο μπλογκ και μια ανάλογη κατάσταση στο άλλο με έβαλε σε σκέψεις. Στο κάτω κάτω εδώ δεν μιλάω για μένα, αλλά για το παιδί μου. Ακόμα δεν είμαι σίγουρη πως έχω το δικαίωμα. Πάντως ο ενθουσιασμός μου κι η ανάγκη μου να γράψω για τον μικρούλη δεν έσβησαν, κι έτσι αποφάσισα να το συνεχίσω.


Λοιπόν ήμουν ανέτοιμη για αυτό που μας συνέβη. Όσο κι αν ζητούσα από τον σύντροφο μου παιδί, δεν ήμουν προετοιμασμένη. Δεν συναναστρεφόμουν άλλα μωρά, οι φίλες μου δεν ήταν παντρεμένες, έγκυες ή μάνες, ούτε οι ξαδέλφες μου, με λίγα λόγια δεν ήξερα την τύφλα μου. Ήθελα παιδί γενικά κι αόριστα.

Στην διάρκεια της εγκυμοσύνης διάβασα βιβλία, ενημερώθηκα από το ίντερνετ, κατάλαβα δυο τρία πράγματα για το θηλασμό…. Και μετά γεννήθηκε ο σκιουράκος. Ένα μωράκι που έκλαιγε απελπισμένο, που με μασουλούσε κάθε δυο ώρες, που κοιμόταν μάξιμουμ μια ώρα σερί. Τους πρώτους δυο μήνες με εξόντωσε, ο άντρας μου δούλευε από τις 7 το πρωί ως τις 10 το βράδυ σερί, η μαμά μου δούλευε, η πεθερά μου δούλευε, όλοι δούλευαν, και για πρώτη φορά η μόνη που δεν δούλευε ήμουν εγώ. Αλλά τελικά κι εγώ δούλευα. Είμαι άνθρωπος του ύπνου, το ίδιο κι ο άντρας μου. Κι όμως επιβιώσαμε με τα μισάωρα και τα σαρανταπεντάλεπτα. Γιατί αυτό το μικρό αστεράκι μας είχε ανάγκη. Κι έπειτα το ίδιο παιδί, που δεν κοιμόταν στάλα, άρχισε να κοιμάται, η ζωή μας μπήκε σε μια σειρά κι έγινε… διαφορετική.

Σήμερα ο σκιουράκος είναι 14 μηνών. Δεν περπατάμε ακόμα μόνοι, μόνο όταν κρατάμε χεράκια αλωνίζουμε. Αλλά μιλάμε. Κι έχω την αίσθηση πως αυτά τα λογάκια είναι που τον κάνουν παιδάκι πια. Κι ας μην περπατάει. Κάθε μέρα λέει κι από μια καινούργια λέξη, ξέρει πως «κάνει» ένα νέο ζωάκι, ονομάζει ένα καινούργιο φρούτο. Μας γεμίζει μια αλλόκοτη περηφάνια και χαρά. Κι ας λέει τον νονό του… νονάααααααα, με στόμφο, το νερό…νερά και τον καφέ…. κακά. Μου αρέσει τόσο η επικοινωνία μαζί του, το ύφος του όταν τον διορθώνουμε, κι ακόμα περισσότερο το ύφος του θριαμβευτή όταν βεβαιώνεται πως όντως το βατραχάκι κάνει «κουάκ» και ο κούκος «κούκου» και όλοι τον κοιτάνε με θαυμασμό.

Μου κάνει εντύπωση η πρόοδος του, αλλά από την άλλη κι εγώ περπάτησα 18 μηνών και η μαμά μου λέει πως ήμουν ένα τρομακτικό μωρό που έκανε κανονικά προτάσεις χωρίς λάθη αλλά δεν περπατούσε. Τί να κάνουμε. Ο κάθε άνθρωπος έχει τους χρόνους του. Προς τον παρόν λέω να απολαύσω το τώρα, αυτό που μας γεμίζει μια χαρά αλλόκοτη και διαφορετική από οτιδήποτε άλλο, που δεν την περιμέναμε, δεν την είχαμε ανάγκη γιατί δεν την ξέραμε αλλά δεν θα την αλλάζαμε με τίποτα στον κόσμο.

Ενός έτους!

Το μωράκι μου έγινε ενός έτους κι εγώ δεν συγκινήθηκα. Πολύ. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, τον έβαλα βαθιά μέσα μου αυτόν τον χρόνο, δε χρειαζόταν να το εξωτερικεύσω. Αυτές τις τελευταίες μέρες η ανάγκη για να διαλαλήσω σε όλον τον κόσμο πως είμαι μαμά αυτού του εξαίσιου παιδιού καταλαγιάζει. Θέλω μόνο να περνώ ώρες μαζί του.


Με ξαφνιάζει η ατελείωτη ενέργεια του για παιχνίδι, για κρυφτό, για αγκαλίτσες, για χαδάκια, για μπουσουλογήματα. Όσες φορές και να φωνάξω «Που ‘ν΄ το το παιδί», δεν είναι αρκετές για την ακόρεστη δίψα του να παίξουμε «Ταααα». Μου μαθαίνει πράγματα. Μου μαθαίνει τα όρια της ξεκούρασης. Αυτό που δεν μας έμαθαν οι μαμάδες μας. Όταν μπαίνω στο σπίτι προτεραιότητα έχουν οι αγκαλίτσες, μετά τα παιχνίδια. Αν κοιμηθεί, τότε κάνω δουλειές, ή όταν είναι μέρος του παιχνιδιού. Αυτό για ένα τελειομανές νευρόσπαστο σαν εμένα είναι αδιανόητο. Μπαίνοντας από τη δουλειά πάντα τριγύριζα σαν το σίφουνα κι όταν τα είχα σαρώσει όλα στο διάβα μου, μόνο τότε καθόμουν. Τώρα πρώτα κάθομαι. Απίστευτο.

Τρελαίνομαι όταν δοκιμάζει τα φαγητά μου. Το άχαρο στάδιο της χορτοκρεατόσουπας έληξε κι άρχισαν τα όμορφα. Κάποιος τρελαίνεται για σπανάκι, αλλά τα κολοκυθάκια δεν είναι το καλύτερο του. Τρώει τις «βίδες» ολόκληρες αλλά θέλει τις χυλοπίτες κομμένες, του αρέσουν οι μελιτζάνες μέσα στο κοκκινιστό και τα ψητά ψάρια. Την ψαρόσουπα την τρώει με δυσκολία, το ίδιο και το κοτόπουλο στο φούρνο. Κι αυτά όλα τα ανακάλυψα μέσα σε 15 μέρες που τρώμε κανονικά.

Νόμιζα πως θα λιώσω την πρώτη φορά που είπε μαμά. Μα αυτός άρχισε να λέει μαμά και μπαμπά σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι που όταν πειστήκαμε πια πως τα εννοεί είχαν χάσει κάτι από την κοσμοιστορικότητα τους. Λέει 3-4 λέξεις, μαμά, μπαμπά και που (παππού) και γεια και ήλια (ζήλια) αλλά καταλαβαίνει. Τόσο που ώρες ώρες ντρέπομαι πια να μιλάω μπροστά του. Τρελαίνομαι να του λέω σ’ αγαπώ, γιατί χαμογελάει με το πιο βαθύ του χαμόγελο.

Κι ακόμα δεν έχει περπατήσει. Έχουμε δρόμους.

Η μαύρη μου μιζέρια

Πέρασα μια δύσκολη συναισθηματικά περίοδο που σιγά σιγά ομορφαίνει. Οι ορμόνες του απογαλακτισμού με χτύπησαν, όσο δεν με επηρέασαν εκείνες της λοχείας. Ταυτόχρονα η δουλειά με το άσχημο σπαστό ωράριο, το πόσο λίγο ήμουν αλλά και το πόσο πολλά είχα να κάνω όταν ερχόμουν πια στο σπίτι περιόριζαν πολύ το χρόνο μου με το παιδί. Ένιωθα ήδη ράκος όταν συνειδητοποίησα πως οι τιμές του σακχάρου μου δεν ήταν καλές και με έβαλαν σε φαρμακευτική αγωγή. Πολλά θέλει ο άνθρωπος; Είμαι τριάντα χρονών και παίρνω 4 χάπια την ημέρα (ε, καλά το ένα είναι του θυρεοειδούς και το παίρνω δέκα χρόνια, αλλά λέμε τώρα)

Έμεινα και από μέση λίγο πριν το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι (για την ακρίβεια όταν όλα ήταν έτοιμα πια- ευτυχώς) και ήταν η πρώτη φορά που δεν μπορούσα να συνέλθω, πολύ απλά γιατί δεν έβαζα πωπό στο κρεβάτι. Άρα προσθέτουμε άλλα δυο χάπια, το όλον έξι. (όχι δεν είμαι φαρμακομανής….) Α, και οι καλοί γιατροί, ορθοπεδικός και ενδοκρινολόγος είπαν εν χορώ, αν ήσουν δέκα κιλά ελαφρύτερη, δε θα υπήρχε πρόβλημα. Μα καλοί μου γιατροί, δέκα κιλά ελαφρύτερη έχω υπάρξει μονάχα δέκα χρόνια πριν, ούτε καν στην εφηβεία μου, όταν ο μπαμπάκας μου αρρώστησε. Ποτέ άλλοτε. Αλλά αυτοί ανένδοτοι. Άρα ξεκίνησα και δίαιτα. Και μέσα σε όλα – μεταξύ μας τίποτα από αυτά δεν είναι αρκετά σοβαρό- με έπιασαν οι τύψεις. Για το παιδί μου που όταν ο μπαμπάς του φεύγει από το δωμάτιο κλαίει (θα έπρεπε να το κάνει για μένα), για τον άντρα μου, που δουλεύουμε εναλλάξ και τον βλέπω μόνο τα Σαββατοκύριακα, για τον εαυτό μου, που τον άφησα χωρίς γυμναστική και γράψιμο και κοίτα που τον κατάντησα.

Όλα αυτά, μα όλα περνάνε με δυο ώρες ξάπλα στο κρεβάτι. Οι γιορτές με βοήθησαν να ξεκουραστώ και τίποτα δε φαινόταν πια βουνό μετά από κάποιες σερί ώρες ύπνο το βράδυ και μια καλή ξάπλα το μεσημέρι. Άντε και δυο τρεις εξόδους με τον σκιουράκο στο καθισματάκι του στην ταβέρνα να τρώει ψωμιά και κοκκινιστά (θα σας γράψω για το σωτήριο καθισματάκι σύντομα). Ελπίζω η μιζέρια μου να πέρασε οριστικά και αμετάκλητα, και να μην γυρίσει μόλις το μαγκανοπήγαδο της δουλειάς με πάρει πάλι μπάλα.

Μια ερωτική ιστορία αγάπης

Πριν αποκτήσω παιδί άκουγα πάντα πως υπάρχουν δυο κατηγορίες αγάπης, η μητρική και η άλλη, για όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα που είμαι μανούλα 10 μήνες πια μπορώ ευθαρσώς να πιστοποιήσω πως κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Το συναίσθημα που νιώθω για το γιο μου έχει την άγρια χαρά και την ένταση που είχε ο έρωτας για τον άντρα μου στους πρώτους μήνες της σχέσης μας, δεν έχει όμως ακόμα τη μεστότητα και την ωριμότητα αυτών που νιώθω για τον σύντροφό μου οκτώ χρόνια μετά. Για μένα η πρωτογενής ύλη του συναισθήματος παραμένει η ίδια, με άλλα λόγια είμαι ερωτευμένη με το σκίουρο σε αυτή τη φάση, απλά αλλάζουν οι περιστάσεις, στη μια σχέση μπαίνει το σεξουαλικό κομμάτι, στην άλλη το μητρικό.

Ένα μωράκι, ένα οποιοδήποτε μωράκι είναι τόσο αξιολάτρευτα αβοήθητο, που σου ξυπνά τρυφερά αισθήματα. Πήρα πριν μια εβδομάδα αγκαλιά το μπίμπι της φιλενάδας μου, 4,5 μηνών, κι αυτό γαντζώθηκε στην αγκαλιά μου και δεν ήθελα να το αφήσω με τίποτα. Υποψιάζομαι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμα κι όταν το μπίμπι γίνει μια χαριτωμένη δεσποινίδα, αυτή η μωρουδίσια αγκαλιά θα μείνει βαθιά στη μνήμη μου και σε αυτή θα οφείλεται εν μέρει η τρυφερότητα που θα νιώθω για αυτό το παιδί, που δεν είναι δικό μου, αλλά δεν θα είναι ποτέ πια ξένο -πέρα από την φιλία που με δένει κοντά είκοσι χρόνια με τη μαμά της, πάντα θα έχουμε αυτήν την αγκαλίτσα.

Τέτοιες αγκαλιές έχω κάνει ήδη άπειρες με τον δικό μου γιο, και θα κάνω ακόμα κι άλλες, κι ο έρωτας μου θα μετατραπεί σε αγάπη ολόκληρη. Κι αυτό μου συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους που αγαπώ, με τους φίλους μου, άντρες και γυναίκες. Υπάρχουν φιλίες που έμειναν στα σπάργανα, και για αυτό τα συναισθήματα είναι ακόμα έντονα και ακατέργαστα, κι άλλες που βάθυναν με το χρόνο, κάποιες πολυκαίρισαν και πέθαναν, άλλες έγιναν σχέσεις ζωής - έτσι απέκτησα τα αδέλφια που δεν είχα στην πραγματικότητα. Και δεν εξηγείται με άλλο τρόπο πως, για ανθρώπους που έχουμε πιει όλα κι όλα δυο κρασιά μαζί νιώθω πιο έντονα συναισθήματα από ότι για περιστασιακούς γνωστούς που βλέπω πιο συχνά, παρά μόνον από την παντοδύναμη, ιερή ένταση του έρωτα. Που δε σε ρωτάει ποιόν αγαπάς και ποιόν όχι, ούτε πότε θα το νιώσεις, απλά το ξέρεις. Κι εγώ απλά το ξέρω, είμαι ερωτευμένη.

Τα νέα μας

Όποτε δεν είμαι πολύ καλά, δεν γράφω. Θα το έχετε καταλάβει τώρα πια πως γράφω με σπασμούς, πότε πολλά κείμενα μαζί και πότε κανένα. Αυτή ήταν μια από αυτές τις περιόδους. Κι όμως έχουν συμβεί τόσα πολλά, στη ζωή ενός παιδιού συμβαίνουν τόσα πολλά, που δεν τα καταλαβαίνεις. Ο σκιουράκος μπουσουλάει όλο το σπίτι- με ιδιαίτερη προτίμηση προς το home cinema, τις παντόφλες μου, τις ρόδες του καροτσιού του. Αλλά δε λέει όχι και σε ένα ηχείο, τις προάλλες τον βρήκα ως άλλο Ηρακλή να κραδαίνει ένα μακρύ, αλλά ελαφρύ όρθιο ηχείο και να είναι έτοιμος να το φέρει στο κεφάλι του. Όχι, δεν έτρεξα να τον πάρω φωτό, έτρεξα να τον σώσω.

Επίσης στηρίζεται. Από κει που ο τεμπελάκος δεν έδειχνε κανένα τέτοιο σημάδι, τώρα σκαρφαλώνει, κάγκελα, καναπέδες, τραπεζάκια και επιχειρεί τα πρώτα του βηματάκια. Είπαμε, αργούμε να τα κάνουμε, αλλά ό,τι κάνουμε το κάνουμε καλά. Το πιο αστείο είναι όταν κάθεται μαζί μας στο τραπέζι, τρώει μια πατατούλα, λίγες φακές ή λίγο μπιφτέκι από το πιάτο μου και κοιτά σοβαρός σοβαρός τριγύρω. Μια κανονική οικογένεια.

Αποκτήσαμε παιδί στα 32, ούτε στα 20 ούτε στα 18, κι όμως μέσα μου ακόμα να το πιστέψω. Νιώθω μικρή, μια μικρή μπεμπούλα, είμαι ανέτοιμη για τις μαμαδίστικες φροντίδες, όταν έρχεται μια μια τις αντιμετωπίζω. Συνειδητοποιώ ας πούμε πως σε λίγο θα μπει το θέμα της πειθαρχίας. Πρέπει να διαβάσω σχετικά γιατί δεν έχω καμία εμπειρία. Και τα υπόλοιπα βλέποντας και κάνοντας, όπως κάνουμε από την αρχή, όπως κάνουν οι γονείς χρόνια τώρα.

Η ζωή μας μπήκε όλον αυτόν τον καιρό σε δεύτερο πλάνο. Δεν έχουμε δει ένα σινεμά, δεν έχουμε πάει για ποτό, δεν έχουμε δικά μας τα Σαββατοκύριακα. Κι η δουλειά μπήκε σε δεύτερο πλάνο. Πηγαίνω όπως πάντα αλλά δε με νοιάζει το ίδιο και δεν είμαι το ίδιο ανεκτική. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω αυτήν την εξοντωτική καθημερινότητα της full time εργασίας και της φροντίδας ενός μικρού σκίουρου χωρίς πολλή βοήθεια. Μα όσο ξυπνάω με χαρά ακόμα το πρωί τα πράγματα δεν μπορεί να είναι και πολύ κακά.

Χειμωνιάτικη λιακάδα

Χθες το μεσημέρι γυρίζοντας από τη δουλειά έκανε μια ζέστη διαολεμένη. Φορούσα το φορεματάκι με το οποίο βγήκα από το μαιευτήριο. Κι όλο είχα την αίσθηση πως είμαι στο πίσω κάθισμα και δίπλα μου είναι ένας σκίουρος μικρός και νεογέννητος.

Βγήκαμε σχεδόν αναπάντεχα από το μαιευτήριο. Ο μικρούλης είχε ίκτερο, είχε μείνει ήδη μια μέρα να κάνει σολάριουμ με τα γυαλάκια του στη λάμπα και το πρωί μας έλεγαν πως με αυτές τις τιμές δεν μας αφήνουν. Εγώ μέσα στα νεύρα και τα κλάματα, το σπίτι ανέτοιμο, ο Βασίλης απλά με το καθισματάκι ξεχασμένο στο πορτ μπαγκάζ, 2 η ώρα το μεσημέρι ο ίκτερος είχε πέσει. Απίστευτο!!!

Ο άντρας μου έκανε σπριντ για να προλάβει το λογιστήριο του ευαγούς ιδρύματος ανοιχτό, εγώ άυπνη εντελώς έμεινα με όλα τα συμπεθέρια να ετοιμάσουμε το μικροσκοπικό πλασματάκι. Ήταν Φλεβάρης, του είχα πάρει χοντρό φορμάκι, φόρμα εξόδου, κουβέρτες μάλλινες.

Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο συνειδητοποίησα, α. πως ζεσταινόμουν αφόρητα, ο καιρός ήταν καλοκαιρινός, κι έτσι τον άφησα με ένα σεντονάκι β. πως δεν είχαμε πάρει την κουκούλα για το κάθισμα μαζί. Φορούσα το φορεματάκι που φορούσα και χθες και είχα σκάσει. Πέρασα όλη τη διαδρομή με μια πικέ κουβερτούλα πάνω στο καθισματάκι για σκίαστρο και με ένα φόβο απίστευτο. Τόσες μέρες δεν ήθελα τίποτα άλλο παρά να φύγουμε από το φρικτό ευαγές ίδρυμα και να πάμε το μικρούλι σπίτι του. Τώρα είχα χεστεί επάνω μου.

Ο σκίουρος κοιμήθηκε στη διαδρομή. Τον ανεβάσαμε με το καθισματάκι επάνω, τον βάλαμε στη μέση του μεγάλου κρεβατιού, ήταν κοντά 5 το απόγευμα. Και φάγαμε στα μουγκά ντελίβερι στο διπλανό δωμάτιο. Μην του μυρίσει το φαγητό, μην ξυπνήσει και δεν τον ακούσουμε.

Δεν έχω μνήμη από την πρώτη νύχτα, ούτε από τις επόμενες που ακολούθησαν, ξέρω πως ήταν άυπνες με θηλασμούς και κολικούς. Αλλά δεν έχω εικόνα. Η εικόνα πάντως των δυο μας να τρώμε σε μια άδεια παιδική κρεβατοκάμαρα ντελίβερι κι ένα μικρό μωρό να κοιμάται πάνω στο καθισματάκι του, στη μέση του διπλού κρεβατιού στην δική μας κρεβατοκάμαρα είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου και δε φεύγει.

Φόβοι και φοβίες

Είναι ώρες ώρες που με πιάνει μια ανεξήγητη φοβία πως θα πάθει κάτι το παιδάκι μου και δε μου φεύγει με τίποτα. Δεν είμαι από τη φύση μου ούτε προληπτική ούτε πολύ φοβητσιάρα, για τον εαυτό μου δεν είχα ποτέ αυτή την αίσθηση, πάντα ήξερα πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά. Αλλά τώρα καταλαβαίνω περισσότερο τους κινδύνους γύρω μου, σχεδόν τρέμω κάθε φορά που θα μπω στο αμάξι μήπως μου συμβεί τίποτα.

Αυτή η αίσθηση πρέπει να πάψει και για μένα και για το παιδί κυρίως. Δε θέλω να μεγαλώσω σκιουράκι σε γυάλα, θέλω να μεγαλώσω σκιουράκι ελεύθερο που θα τρέχει στο δάσος και θα τρώει βελανίδια. Τα παιδιά στο μυαλό μου δεν είναι παιδιά αν δεν κυλήσουν στις λάσπες, αν δεν φάνε κάτι απαγορευμένο, αν δεν κάνουν αταξίες και παιχνίδια. Από την άλλη που σταματά το παιχνίδι και που αρχίζει ο κίνδυνος είναι μια άλλη ιστορία.

Μεγαλώνω ένα αγοράκι άρα σε λίγο αυτές οι ανησυχίες θα είναι ακόμα μεγαλύτερες. Ποιά τα όρια ανάμεσα στην ελευθερία και την ασυδοσία, την προστασία και τον προστατευτισμό, την αγάπη και την ασφυξία. Και κυρίως ποιά ανάμεσα στο φόβο- που φυλάει τα έρμα- και τη φοβία.

Η "ανάγκη"

Την περασμένη Παρασκευή συνέβη το αδιανόητο. Ο πατέρας μου αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας και χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο. Κι από κει που η μόνη μου έγνοια ήταν αν θα δώσω απογευματινή κρέμα στο σκιουράκι ή αν φάει όλη του τη φρουτόκρεμα, από κει που πάθαινα ταραχή γιατί θα γύριζα στη δουλειά, όλος ο κόσμος μου αναποδογύρισε.


Τους γονείς μου τους αγαπώ παθολογικά. Μπορεί τώρα πια να είναι η δεύτερη μου οικογένεια, αλλά αυτό που νιώθω για αυτούς μερικές φορές έχει πολλά στοιχεία αντίστροφα. Σα να είναι εκείνοι τα παιδιά κι εγώ η μαμά κλώσσα που τους προστατεύω. Άφησα το παιδί στο μπαμπά του και τη φρουτόκρεμα του κι έτρεξα στον πατέρα μου. Το μεσημεράκι όμως, κι όταν όλα πήγαιναν καλύτερα, έπρεπε να γυρίσω σπίτι να θηλάσω. Ε;

Πριν περίπου δέκα χρόνια ο πατέρας μου αντιμετώπισε ένα σοβαρότερο, όπως αποδείχτηκε, πρόβλημα υγείας από το τωρινό. Μήνες στο νοσοκομείο δεν έφυγα στιγμή από το πλευρό του. Τώρα σχεδόν μια εβδομάδα εκεί και δεν κατάφερνα να πάω παρά σε ένα από τα δυο επισκεπτήρια μες στη μέρα ή πρωί ή απόγευμα. Γυρνώντας εδώ είχα τόνους γραφικής δουλειάς από το φαρμακείο, ένα σύζυγο που τον τάιζα βασικά ντελίβερι, ένα μωρό που ήθελε να θηλάσει. Και μες στον πανικό, έσκαγε ένα χαμόγελο το σκιουράκι κι όλα μοιάζαν κάπως μακρινά τα άλλα.

Ο πατέρας μου τελικά είναι καλά και καλώς ερχόντων θα πάρει εξιτήριο σήμερα. Και φυσικά θα είμαι εκεί για να τον παραλάβω. Αλλά δεν ήμουν εκεί όσο θα ήθελα, και δεν ήμουν ούτε εδώ όσο θα ήθελα, κι έβλεπα και τη δουλειά που με περίμενε όταν γύριζα, που συνήθως την απολαμβάνω, σαν εφιάλτη.

Είμαι μοναχοπαίδι. Οι γονείς μου ήταν και είναι η ζωή μου. Είμαι μάνα και σύντροφος. Ο άντρας μου ήταν και είναι, το παιδί μου είναι η ζωή μου. Στην καθημερινότητα αυτά δε συγκρούονται, με κάποιο τρόπο ισορροπούν. Στην ανάγκη όμως;

Το θαύμα της ζωής

Δεν πιστεύω ιδιαίτερα σε τίποτα μεταφυσικό ή θρησκευτικό. Την ηθική και τα όρια τα βάζω εγώ στον εαυτό μου για να κάνω καλύτερη τη ζωή μου και να εξελιχθώ ως άνθρωπος κι όχι για την φρούδα υπόσχεση της αθανασίας. Όμως πάντα πίστευα στη δύναμη της αγάπης, γιατί τα χάδια, τα φιλιά και τα γλυκόλογα είναι πανάκεια για κάθε ψυχικό πόνο και φάρμακο για αρκετούς σωματικούς.

Τώρα πιστεύω και στο θαύμα της ζωής. Ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο, ένα τίποτα και ένα τίποτα, φτιάχνουν μαζί τα πάντα, ένα σκιουράκι. Το παιδί μου πριν από έναν χρόνο και κάτι δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα. Μετά το σποράκι άρχισε να φυτρώνει στην κοιλίτσα μου. Και τώρα με παίρνει αγκαλίτσα και μου χαϊδεύει το λαιμό.

Η πίστη στη ζωή και την άγρια δύναμη της είναι το μόνο μεταφυσικό ολίσθημα που επιτρέπω στον εαυτό μου.

Ένας ακροβάτης, βάτης, βάτης....

Λοιπόν ο μικρούλης ακροβάτης που χθες είχε μηνογενέθλια κι έγινε 5 μηνών δεν χωράει πια στο λίκνο του. Κάθε πρωί τον τελευταίο καιρό ξυπνούσε με τα μπουτάκια χωμένα ανάμεσα στα κάγκελα, το κεφαλάκι ζουπηγμένο στην πάντα, μπρούμυτα, να κάνει τη χελώνα. Τί να κάνει η δόλια μάνα που δε θέλει ακόμα να πάει το παιδάκι της στην κούνια του στο δωμάτιο του; Ξεστήνει το λίκνο και στήνει το παρκοκρέβατο. Και ναι μεν το παρκοκρέβατο είναι διπλό σε μέγεθος από το λίκνο, ο μικρός ακροβάτης όμως ξύπνησε μπρούμυτα, κάνοντας τη χελώνα και ξύνοντας τη μουρίτσα στο δίχτυ του πάρκου. Υποψιάζομαι πως και στην κούνια τα ίδια θα κάνει.

Κι εδώ μπαίνει το φλέγον ερώτημα. Πότε θα μετακομίσει ο μικρούλης στο δωμάτιο του; Εγώ λέω πως το ποτέ είναι μια πολύ καλή ημερομηνία!!! Αλλά μάλλον όταν είναι δεκαπέντε χρονών θα θέλει την ιδιωτικότητά του, ε; Ή δε θα χωράει στο παρκοκρέβατο.... Δε θέλω, δε θέλω, δε θέλω να μετακομίσει από το δωμάτιο μας. Αλλά πάλι ξέρω πως πρέπει. Αν όχι αυτόν τον μήνα, τότε τον επόμενο. Μάλλον με περιμένουν καινούριες άγρυπνες νύχτες.

Ξαφνικά είμαστε τρεις

Το πιο απίστευτο πράγμα από όλα είναι αυτή εντελώς περίεργη αίσθηση που έρχεται και φεύγει, η συνειδητοποίηση πως υπάρχει ένα μωράκι μέσα στο σπίτι και πως είμαι η μαμά του. Και δεν το νιώθω μόνο εγώ, αλλά και ο μπαμπάς του, σα να είναι μια παράλληλη πραγματικότητα αυτό που γίνεται, η γέννηση ενός παιδιού και η ένταξή του στη ζωή του ζευγαριού είναι μια εξω-λογική εμπειρία. Ξαφνικά είμαστε τρεις.

Και ποιοί τρεις. Ο ένας, ο πιο ευάλωτος, ο πιο μικρός, ο πιο αγαπημένος χρειάζεται διαρκή φροντίδα. Είναι ώρες ώρες που ξεχνιέμαι, του μιλάω σα να απευθύνομαι σε ενήλικα, κι άλλες που έχω πλήρη συνείδηση πως πρόκειται για μωρό και αρχίζω τα αγκού και τα τσα. Κι ακόμα πιο περίεργα υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως καταλαβαίνει αυτά που του λέω. Λέω ας πούμε πως τον αγαπώ, πως είναι τυχερός που γεννήθηκε σε μια οικογένεια που αγαπιέται και κάθεται ήσυχος και με κοιτά σα να καταλαβαίνει πως αυτά που λέμε είναι σοβαρά, πως έχουν αντίκτυπο στη ζωή του.

Το πιο απίστευτο πράγμα από όλα είναι αυτό το μωρό που κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο. Το μόνο που έχει σημασία και μπορεί να δίνει έστω και λίγο νόημα.

Νιώθω την ανάγκη να γράψω για το μωρό μου, μη ρωτήσετε γιατί. Έχω την απόλυτη επιθυμία να μοιραστώ τις σκέψεις μου από τότε που έγινα μανούλα. Και καταλαβαίνω πως αυτό είναι κουραστικό για όποιον δεν είναι σε αυτή τη φάση. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε αυτός ο ιστοχώρος, για να επικοινωνήσω τη χαρά και τις ανησυχίες μου, να αφεθώ ελεύθερη να γράψω για το παιδί μου όπως και όσο θέλω. Πρώτα οι συστάσεις λοιπόν, λέγομαι Κατερίνα Μαλακατέ, είμαι 31 στα 32 και έγινα μανούλα πριν από περίπου 5 μήνες. Ο σκιουράκος είναι ένα όμορφο μωράκι (κουκουκουκουβααααααααααααααααα) που γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 2010 και έχει καταλάβει τη ζωή μου.


















'Ενας μικρός θεούλης που θηλάζει τη μανούλα του και της δημιουργεί απορίες συνέχεια.Είναι φυσιολογικό αυτό το κλάμα, έχει φάει αρκετά, γιατί δεν κάνει κακάκια, τί θα είναι καλύτερο να του πάρω; Και πώς θα γυρίσω στη δουλειά, οεο; Όλα ανάκατα, από τα σημαντικά στα ασήμαντα και πάλι από την αρχή। Πιστεύω πως τούτο το μπλογκ κάπως θα με βοηθήσει να τα ξεμπλέξω...