Τα νέα μας

Όποτε δεν είμαι πολύ καλά, δεν γράφω. Θα το έχετε καταλάβει τώρα πια πως γράφω με σπασμούς, πότε πολλά κείμενα μαζί και πότε κανένα. Αυτή ήταν μια από αυτές τις περιόδους. Κι όμως έχουν συμβεί τόσα πολλά, στη ζωή ενός παιδιού συμβαίνουν τόσα πολλά, που δεν τα καταλαβαίνεις. Ο σκιουράκος μπουσουλάει όλο το σπίτι- με ιδιαίτερη προτίμηση προς το home cinema, τις παντόφλες μου, τις ρόδες του καροτσιού του. Αλλά δε λέει όχι και σε ένα ηχείο, τις προάλλες τον βρήκα ως άλλο Ηρακλή να κραδαίνει ένα μακρύ, αλλά ελαφρύ όρθιο ηχείο και να είναι έτοιμος να το φέρει στο κεφάλι του. Όχι, δεν έτρεξα να τον πάρω φωτό, έτρεξα να τον σώσω.

Επίσης στηρίζεται. Από κει που ο τεμπελάκος δεν έδειχνε κανένα τέτοιο σημάδι, τώρα σκαρφαλώνει, κάγκελα, καναπέδες, τραπεζάκια και επιχειρεί τα πρώτα του βηματάκια. Είπαμε, αργούμε να τα κάνουμε, αλλά ό,τι κάνουμε το κάνουμε καλά. Το πιο αστείο είναι όταν κάθεται μαζί μας στο τραπέζι, τρώει μια πατατούλα, λίγες φακές ή λίγο μπιφτέκι από το πιάτο μου και κοιτά σοβαρός σοβαρός τριγύρω. Μια κανονική οικογένεια.

Αποκτήσαμε παιδί στα 32, ούτε στα 20 ούτε στα 18, κι όμως μέσα μου ακόμα να το πιστέψω. Νιώθω μικρή, μια μικρή μπεμπούλα, είμαι ανέτοιμη για τις μαμαδίστικες φροντίδες, όταν έρχεται μια μια τις αντιμετωπίζω. Συνειδητοποιώ ας πούμε πως σε λίγο θα μπει το θέμα της πειθαρχίας. Πρέπει να διαβάσω σχετικά γιατί δεν έχω καμία εμπειρία. Και τα υπόλοιπα βλέποντας και κάνοντας, όπως κάνουμε από την αρχή, όπως κάνουν οι γονείς χρόνια τώρα.

Η ζωή μας μπήκε όλον αυτόν τον καιρό σε δεύτερο πλάνο. Δεν έχουμε δει ένα σινεμά, δεν έχουμε πάει για ποτό, δεν έχουμε δικά μας τα Σαββατοκύριακα. Κι η δουλειά μπήκε σε δεύτερο πλάνο. Πηγαίνω όπως πάντα αλλά δε με νοιάζει το ίδιο και δεν είμαι το ίδιο ανεκτική. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω αυτήν την εξοντωτική καθημερινότητα της full time εργασίας και της φροντίδας ενός μικρού σκίουρου χωρίς πολλή βοήθεια. Μα όσο ξυπνάω με χαρά ακόμα το πρωί τα πράγματα δεν μπορεί να είναι και πολύ κακά.

Απεργία θηλασμού ή τέλος

Τελικά δεν τα καταφέραμε να ξαναπιάσουμε έστω και μια στιγμή στήθος και αποθηλάσαμε. Τα βιβλία λένε πως είναι πολύ νωρίς αλλά ξέρω άλλες δυο κοπέλες που θήλαζαν αποκλειστικά τα μωράκια τους και στο 10ο μήνα αποφάσισαν μόνα τους να αποθηλάσουν, οπότε μάλλον δεν είμαι μόνη και παρηγοριέμαι.

Ο απότομος αποθηλασμός μου κόστισε πολύ. Και σωματικά, γιατί είναι περίεργο να φουσκώνει το στήθος σου και μην θέλει το μωρό ούτε να σε μυρίσει, αλλά πολύ περισσότερο ψυχικά. Βυθίστηκα σε μια αίσθηση αποτυχίας και ανηδονίας. Για καμιά εβδομάδα δεν με ικανοποιούσε τίποτα, το μόνο που ήθελα ήταν ο σκίουρος να θηλάσει ξανά, έστω και για μια τελευταία φορά. Συνειδητοποίησα πως δεν έχω ούτε μια φωτογραφία με τον μικρούλη να θηλάζει, η σεμνότυφη.

Τώρα σιγά σιγά αντιλαμβάνομαι πως από τη στιγμή που είναι δική του επιθυμία δεν έχω παρά να τη σεβαστώ. Εδώ και κάποιες μέρες δεν τον βάζω καν σε στάση θηλασμού, το πήρα απόφαση. Αν και φοβάμαι, είναι ένα μωρό που δεν έμαθε το μπιμπερό και αρνείται πεισματικά να το μάθει ακόμα και τώρα. Πίνει καμιά 100ml γάλα από το ποτηράκι και το υπόλοιπο το τρώει κρυμμένο μες στην κρέμα του. Κάνει τέσσερα γεύματα, όλα στερεά. Πρωί γάλα και κρέμα, μετά φρουτόκρεμα, μετά σούπα, τέλος πάλι γάλα και κρέμα. Ο παιδίατρος λέει πως είναι αρκετά ισορροπημένο. Εγώ φοβάμαι μην μου πάθει καμία αφυδάτωση.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να συζητήσω σήμερα, αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας είναι άλλο. Ψάχνοντας λύση στο πρόβλημα, έπεσα πάνω στην απεργία θηλασμού. Η απεργία θηλασμού είναι η άρνηση ενός βρέφους που μέχρι εκείνη τη στιγμή θήλαζε φυσιολογικά να θηλάσει για 2 έως 7 ημέρες. Συνήθεις αιτίες είναι μια έντονη αντίδραση της μητέρας κατά το δάγκωμα, αλλαγή της οσμής της μητέρας (άρωμα, αφρόλουτρο κτλ) ή αλλαγή σύστασης και οσμής του γάλακτός (η μητέρα έφαγε κάτι με έντονη μυρωδιά πχ σκόρδο, είναι αδιάθετη ή έγκυος). Η λύση είναι, λέει, να μην σταματήσει το παιδί να μπαίνει στο στήθος, ακόμα κι αν αρνείται, πολλές αγκαλιές, φιλιά, επαφή δέρμα με δέρμα, αλλαγή στάσης θηλασμού (όρθια, ξαπλωτή, στο μπάνιο, περπατώντας) και δωματίου θηλασμού, ο θηλασμός όταν το παιδί κοιμάται ή μόλις έχει ξυπνήσει.

Τα δοκίμασα όλα. Δεν έπιασε. 20 μέρες τώρα ο μικρούλης δε θηλάζει. Τώρα πια δεν πειράζει. Μάλιστα το άτακτο κωλοπαίδι σαν να καταλαβαίνει την ανησυχία μου, όλες τις υπόλοιπες ώρες είναι πολύ πιο διαχυτικός και χαδιάρης μαζί μου. Καθόμαστε μαζί στον καναπέ και μου τρίβεται για να του χαϊδέψω πλατούλα, 9 μηνών μωρό. Μόνο όταν με βλέπει ξέστηθη με αρνείται. Δεν πειράζει.

9 μήνες μόνο

Συμβαίνει κάτι εκπληκτικό τις τελευταίες μέρες. Μέσα μου μεταλλάσσεται ένα αίσθημα ανημποριάς σε αίσθημα χαράς και πάλι από την αρχή. Οι ορμόνες μου κάνουνε πάρτυ και δεν έχω τίποτα να τις κατευνάσω. Με λίγα λόγια βρίσκομαι πάνω στο τρενάκι του τρόμου των συναισθημάτων. Κι όλα αυτά γιατί; Μα ο λόγος είναι απλός και ανθρώπινος. Ο γιος μου με απέρριψε. Έτσι, απλά χωρίς καμία ντροπή, εδώ και μια εβδομάδα αρνείται σθεναρά να θηλάσει. Τεντώνει όλο του το κορμάκι, αποστρέφει το πρόσωπο, χτυπά με τις παλαμίτσες του το στήθος μου για να ξεφύγει. Ένα μωρό 9 μηνών που αποφάσισε να αποθηλάσει. Και ταυτόχρονα να απογαλακτιστεί πλήρως, αρνείται οποιοδήποτε γάλα σε υγρή μορφή, το τρώει μόνο κρυμμένο μέσα σε κρέμες.

Ήμουν απροετοίμαστη. Τελείως ανέτοιμη. Ήμουν έτοιμη για μάχες όταν θα γινόταν νήπιο για να κόψουμε το γάλα. Δεν ήμουν έτοιμη για αυτό το ξαφνικό. Σα να γέννησα ξανά, έγινα ευερέθιστη και μετά συναισθηματική κι έπειτα κλαψιάρα. Το ποστ μου πριν από κάποιες μέρες με εκδικείται. Δεν θα θηλάσω ένα νήπιο και μάλλον δεν γλίτωσα το διαβήτη. Α, και μόλις συνηθίσει την ιδέα θα έχω κι εγώ ένα μπιμπερομωρό. Τίποτα κακό σε αυτό. Ελπίζω μόνο να μην ακολουθήσει στα χνάρια μου. Εγώ, αν και δε θήλασα τη μανούλα μου, έκοψα το γάλα 10 μηνών και δεν το ανακάλυψα ξανά παρά μόνο στην εφηβεία μου.

Μάνα, μητέρα, μαμά

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα καταλάβαινες αυτόματα τη μανούλα σου μόλις γινόσουν μάνα κι όλοι θα ζούσαν χαρούμενα μετά. Σε αυτόν, νομίζω πως μανάδες και κυρίως κόρες συνεχίζουν να μην καταλαβαίνουν η μια την άλλη.


Πολλά από τα στοιχεία του χαρακτήρα μας είναι κοινά, είμαστε κι οι δυο ξερόλες και εγωίστριες, ικανές να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολες καταστάσεις, δυναμικές κάποιες φορές ακραία. Με λίγα λόγια δυο ηγετικές φιγούρες. Από την άλλη είμαστε ο άνθρωπος που θα έρθεις για συμβουλή και παρηγοριά, που θα στηριχθείς για να μην πέσεις, που ξέρεις πως ποτέ δε θα σε απογοητεύσει. Τα αντίθετά μας είναι εξίσου πολλά, έχω την έμφυτη δειλία του πατέρα μου, την αγάπη του για τα γράμματα και τις τέχνες, την ανάγκη να διαβάζω και να εξελίσσομαι.

Καμία από τις δυο μας δεν έχει ήπιες αντιδράσεις, τουλάχιστον όχι αναμετάξυ μας. Κι αν κάνουμε πως ανεχόμαστε το «λάθος», κάποια στιγμή έρχεται η έκρηξη. Επίσης έχουμε πολλή αγάπη, οικειότητα και μια τρελή αδυναμία η μια στην άλλη που ώρες ώρες φτάνει σε όρια τρέλας. Πονάω όταν πονάει, πονάει όταν πονάω. Εκρηκτικό μίγμα.

Τσακωνόμαστε για ασήμαντη αφορμή, τσακωνόμαστε γιατί έχουμε μια κοσμοθεωρία ολόκληρη διαφορά, προσπαθούμε να επιβληθούμε η μία στην άλλη για το «καλό της». Φθειρόμαστε. Πολλές φορές αναλώνουμε καλές δυνάμεις που θα μπορούσαν να σπαταληθούν δημιουργικά. Και αγαπιόμαστε. Και φτιάχνουμε δέκα πράγματα ταυτόχρονα η κάθε μια και τα κάνουμε καλά. Είμαστε σαρωτικές, πολλές φορές ενοχλητικές για τους γύρω, γιατί είμαστε τόσο απασχολημένες μεταξύ μας.

Μας σώζουν τα χάδια και τα φιλιά. Στην κυριολεξία. Και τα δικά μας και με τις οικογένειες μας. Πάνω από όλα τρεφόμαστε από αυτά, από το άγγιγμα, την επαφή, την αγάπη που είναι δύναμη σαρωτικότερη κι από μας τις δυο μας. Και το χαμόγελο. Δεν κατάφερα ποτέ σε κανέναν να μην χαμογελάω κι αυτό το πήρα από κείνη. Μας σώζει πως είμαστε μάνα και κόρη. Τον γονιό σου δεν μπορείς να τον αγνοήσεις, γιατί ο γονιός ό,τι κι αν λες θα σε αγαπάει περισσότερο από όσο τον αγαπάς εσύ. Κι αν μου έμαθε κάτι η μητρότητα είναι αυτό και τίποτα άλλο. Δεν έγινα καλύτερη, ούτε την κατάλαβα στιγμή, ούτε τίποτα. Απλά ξέρω πως όσο κι αν νταντεύω το μικρό μωρό που είναι η μαμά μου, εκείνη πάντα θα παραμένει η μάνα μου.

Μακροχρόνιος θηλασμός

Με απασχολεί τελευταία το θέμα του μακροχρόνιου θηλασμού. Δεν ξέρω αν και κατά πόσον είμαι έτοιμη να δεχθώ την κατακραυγή του να θηλάζω ένα νήπιο άνω του έτους. Ήδη ακόμα κι αυτοί που ενθουσιάζονταν που θηλάζω έχουν αρχίσει να μου ρίχνουν λοξές ματιές που ο σκίου είναι 9 μηνών και δεν έχει πάρει ξένο γάλα. Πάντα υπήρχαν δύσπιστοι, κακεντρεχή σχόλια ακούω για το θηλασμό από τότε που σαράντισε, τώρα όμως γίνονται ακόμα περισσότεροι.

Διαβάζω ιατρικές μελέτες αλλά και τη σύσταση του παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Τα βρέφη πρέπει να θηλάζουν ως τα δυο έτη κι έπειτα ο θηλασμός συνεχίζει να είναι χρήσιμος αλλά όχι απαραίτητος ως τα 7 έτη!! Οι οδηγίες είναι σαφείς, μέχρι δυο χρονών τα βρέφη πρέπει να θηλάζουν, όχι απλά μπορούν, πρέπει. Πώς θηλάζεις όμως ένα νήπιο που τρώει μπριζόλα; Να μου πεις με τον ίδιο τρόπο που θηλάζεις ένα παιδί που τρώει λιωμένο μοσχάρι και κοτόπουλο. Εμένα άλλο με απασχολεί, η ομιλία. Κάποια στιγμή το παιδί μπορεί να σου ζητάει γάλα. Και θα σου ζητάει τα στήθη σου. Από την μια αυτό είναι η ύψιστη μαμαδίστικη καταξίωση. Από την άλλη μου φαίνεται κάπως άβολο.

Η οικογένεια μου έχει βεβαρημένο ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη, μια σπάνια μορφή κληρονομούμενου ινσουλινοεξαρτώμενου νεανικού από την πλευρά της μητέρας που φαίνεται πως εκδηλώνεται στα 3/4 των μελών της οικογένειας και ιστορικό διαβήτη τύπου ΙΙ από την πλευρά του πατέρα μου. Τόσο εγώ λοιπόν, όσο και οι όποιοι μελλοντικοί απόγονοι μπορεί να είναι διαβητικοί με πιθανότητες πολύ μεγαλύτερες του μέσου όρου. Ο θηλασμός προστατεύει. Προστατεύει εμένα, που έκανα διαβήτη κύησης από το να πάθω διαβήτη τύπου ΙΙ, προστατεύει το μωρό μου από το να πάθει διαβήτη τύπου Ι και ΙΙ. Όσες περισσότερες σταγόνες γάλα, τόσο μικρότερες οι πιθανότητες, ο ενδοκρινολόγος ήταν σαφής. Το ίδιο και οι παιδίατροι.

Πέρα από τα ειδικά οφέλη, ο μακροχρόνιος θηλασμός προσφέρει αντισώματα, απομακρύνει την πιθανότητα παχυσαρκίας, αυξάνει το IQ (αυτό το τελευταίο δεν το χρειαζόμαστε, είμαστε όλοι άτομα υψηλής ευφυΐας...). Με βοήθησε να χάσω άκοπα τα κιλά της γέννας, με προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού, από μελλοντική παχυσαρκία, κ.α. Και φυσικά προσφέρει συναισθηματική σταθερότητα, στο παιδί και στη μητέρα, ανεκτίμητη.

Μέσα μου όμως ξέρω πως αν τον θηλάσω πάνω από το έτος θα βρω αντιδράσεις. Ο άντρας μου λέει άσε τον να απογαλακτιστεί μόνος. Κι αν δεν θέλει; Κι αν απογαλακτιστεί στα 5; Ξέρω πως τα περισσότερα μωρά κάποια στιγμή από τον 10ο μέχρι τον 24ο μήνα αποφασίζουν να απογαλακτιστούν μόνα τους. Ο θηλασμός όχι μόνο δε μου κοστίζει σε κανένα επίπεδο, αλλά θα μου λείψει αφάνταστα. Ο περιορισμός κάθε βράδυ, κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι να είσαι εκεί μου αρέσει- δυο σινεμά παραπάνω θα τα πάω όταν απογαλακτιστεί, δεν έγινε και τίποτα. Η εικόνα όμως του νηπίου που θηλάζει είναι τόσο μη οικεία

Και συνεχίζω να ρωτάω τις μανούλες μόλις βγήκαν από το μαιευτήριο που έρχονται να αγοράσουν γάζες, "θηλάζεις;" και συνεχίζουν να απαντάνε "Όχι, δεν είχα γάλα". Δεν είχε γάλα και το βρέφος είναι 8 ημερών και βγήκε από το νοσοκομείο με το χάπι του απογαλακτισμού ήδη συνταγογραφημένο. Είχε γάλα, απλά δεν το έδωσε στο παιδί της. Γιατί η εικόνα που έχει είναι να ταΐζει με μπιμπερό. Η εικόνα του θηλασμού είναι μη οικεία. Κι εγώ όταν έμεινα έγκυος μπιμπερό είχα στο μυαλό μου. Μετά διάβασα, ενημερώθηκα, είδα. Και τώρα ο θηλασμός είναι η μόνη εικόνα που έχω. Τώρα που το σκέφτομαι ο θηλασμός ενός μωρού που πίνει όλα τα άλλα υγρά από το ποτηράκι δε μου φαίνεται καθόλου ξένος. Είναι η καθημερινότητα μου και τη ζω ήδη.

Παιδικά καθισματάκια

Δυο βρέφη νοσηλεύονται στο νοσοκομείο με βαριές ενδοκρανιακές κακώσεις. Δυο βρέφη που βρέθηκαν σε ένα τροχαίο ατύχημα και είχαν την ατυχία να μην είναι σφιχτά δεμένα σε παιδικά καθισματάκια. Πιθανώς να τα είχαν αγκαλιά, είναι μόλις 6 μηνών εξάλλου, μπορεί να κλάψουν στο καθισματάκι. Καλύτερα η μαμά να τα χρησιμοποιήσει ως αερόσακους. Δυο βρέφη παλεύουν για τη ζωή τους γιατί κάποιος ήθελε να τα κάνει αγκαλιά, μέσα στο αυτοκίνητο.

Μάλωσα με τους δικούς μου για να βγει ο σκιουράκος με καθισματάκι κι όχι με πορτ μπεμπέ από το μαιευτήριο. Κάθε φορά που βλέπω μάνα με μικρό ή μεγάλο παιδάκι αγκαλιά στο μπροστινό κάθισμα θέλω να τη νουθετήσω. Θέλω και να τη βρίσω. Ναι, τόσο απόλυτη είμαι.

Μεγάλωσα σε μια κουλτούρα ελευθερίας στο αυτοκίνητο. Η μαμά μου στις μεγάλες διαδρομές έβγαζε τα πατουσάκια της και τα ακουμπούσε στο παρ μπριζ, χωρίς ζώνη εννοείται. Εγώ ήμουν ξαπλωμένη ανάποδα με τα πόδια στο πίσω τζάμι ως παιδί στο αμάξι. Δεν έπαθα τίποτα. Χιλιάδες παιδία ταξιδεύουν στην αγκαλία της μαμάς τους ή στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, χωρίς καθισματάκι, χωρίς τίποτα και δεν παθαίνουν τίποτα. Ένα όμως θα πάθει. Αυτό το ένα εύχομαι να μην είναι το δικό μου. Γι’ αυτό χρησιμοποιώ πάντα καθισματάκι, δένομαι πάντα με ζώνη, είτε ως οδηγός είτε ως συνοδηγός, είτε στο πίσω κάθισμα ως συνοδός σκίουρου. Κι εύχομαι για το καλύτερο. Γιατί μερικά ατυχήματα, όπως κι αν είσαι δεμένος, είναι μοιραία. Σε κάποια άλλα όμως, έχουν σημασία οι επιλογές σου.

Μια.... άθρησκη βάφτιση

Λοιπόν, δεν είμαι θρησκευόμενη. Αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή μετά από προσωπικό ψάξιμο. Αν χαρακτήριζα κάπως τον εαυτό μου θα ήταν άθρησκη. Αν μη τι άλλο δεν με ικανοποιεί η ιδέα ενός ενδιάμεσου που θέτει αυθαίρετα κανόνες στην επικοινωνία με ένα ανώτερο ον. Μέχρι τώρα δεν αντιμετώπιζα κανένα πρόβλημα με αυτό. Το να πηγαίνω για πέντε λεπτά στην εκκλησία στην Ανάσταση και μετά να τσουγγρίζω κόκκινα αυγά ποτέ δε με ενόχλησε- μου αρέσει και η μαγειρίτσα. Την πρώτη ψυχρολουσία την έφαγα στο γάμο. Θρησκευτικός, ο πατέρας μου έχει δυο εμφράγματα και έναν απινιδωτή,  με φανφάρες και χορούς. Τα νυφικά δεν τα γουστάρω, τους χορούς με κλαρίνα ούτε, να ντυθώ νυφούλα δεν ονειρευόμουνα ποτέ. Το έκανα κι αυτό, αν και ο παπάς με βάραγε με το Ευαγγέλιο στο μέτωπο, γιατί δεν το φιλούσα.

Ως εδώ οριακά καλά, ίσως και κάπως ευτράπελα. Όταν όμως προέκυψε το παιδί, κατάλαβα πως θέλω να το μεγαλώσω με τις δικές μου αρχές, τη δική μου καθοδήγηση, τα δικά μου πιστεύω. Κι αυτά είναι μακριά από την εκκλησία, την κουλτούρα της, μακριά από το κακό το μάτι και τις βασκανίες. Και τα πράγματα δυσκόλεψαν. Δεν πήρα την "ευχή", δεν έβαλα ματάκια κι άλλα συναφή στην κούνια. Οι μητέρες μας, και από τις δυο πλευρές άφρισαν. Δεν ήθελα να βαφτίσω το παιδί μου, σεβόμενη και τον εαυτό μου και αυτούς που πιστεύουν. Δεν θα ήταν κοροϊδία για την εκκλησία, για μένα για τον άντρα μου, για το παιδί μας;

Τελικά κατάλαβα ένα πράγμα, πως αν ήθελα να μεγαλώσω το παιδί μου όπως θέλω εγώ, έπρεπε να ενδώσω. Το βαφτίσαμε κι είδα τη βάφτιση σα μια γιορτή για το καινούργιο μέλος της οικογένειας μας. Δεν αγχώθηκα, δεν τρόμαξα. Λίγο σα θέατρο μου φάνηκε. Κακώς.

Κρατάω το χαρτί της βάφτισης στο χέρι- το παιδί μου έχει όνομα από την πρώτη ώρα, δεν θα περίμενα τη βάφτιση για να κάνω την ονοματοδοσία- και ξέρω πως δεν θα το πάω στο ληξιαρχείο. Γιατί πολύ απλά ως να μεγαλώσει και να μπορεί να πάρει μόνο του την απόφαση το παιδί μας θα είναι ό,τι κι εμείς. Άθρησκο.

Ξέρω πως έρχονται κι άλλα. Η θρησκευτική ονομαστική του γιορτή, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Το παιδί μου δε θα στερηθεί τη χαρά της γιορτής, κάθε άλλο. Απλά θα εστιάσουμε στο κοινωνικό και όχι στο θρησκευτικό κομμάτι. Κανείς δε θα θέλει να καταργηθούν τα Χριστούγεννα, ειδικά τα παιδιά. Γιατί να του λείψουν, οι αργίες είναι όμορφες για όλους, το ίδιο και τα παραμύθια. Έμαθα πια πως μερικές φορές η μερική υπαναχώρηση είναι η αρχή της νίκης.

Χειμωνιάτικη λιακάδα

Χθες το μεσημέρι γυρίζοντας από τη δουλειά έκανε μια ζέστη διαολεμένη. Φορούσα το φορεματάκι με το οποίο βγήκα από το μαιευτήριο. Κι όλο είχα την αίσθηση πως είμαι στο πίσω κάθισμα και δίπλα μου είναι ένας σκίουρος μικρός και νεογέννητος.

Βγήκαμε σχεδόν αναπάντεχα από το μαιευτήριο. Ο μικρούλης είχε ίκτερο, είχε μείνει ήδη μια μέρα να κάνει σολάριουμ με τα γυαλάκια του στη λάμπα και το πρωί μας έλεγαν πως με αυτές τις τιμές δεν μας αφήνουν. Εγώ μέσα στα νεύρα και τα κλάματα, το σπίτι ανέτοιμο, ο Βασίλης απλά με το καθισματάκι ξεχασμένο στο πορτ μπαγκάζ, 2 η ώρα το μεσημέρι ο ίκτερος είχε πέσει. Απίστευτο!!!

Ο άντρας μου έκανε σπριντ για να προλάβει το λογιστήριο του ευαγούς ιδρύματος ανοιχτό, εγώ άυπνη εντελώς έμεινα με όλα τα συμπεθέρια να ετοιμάσουμε το μικροσκοπικό πλασματάκι. Ήταν Φλεβάρης, του είχα πάρει χοντρό φορμάκι, φόρμα εξόδου, κουβέρτες μάλλινες.

Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο συνειδητοποίησα, α. πως ζεσταινόμουν αφόρητα, ο καιρός ήταν καλοκαιρινός, κι έτσι τον άφησα με ένα σεντονάκι β. πως δεν είχαμε πάρει την κουκούλα για το κάθισμα μαζί. Φορούσα το φορεματάκι που φορούσα και χθες και είχα σκάσει. Πέρασα όλη τη διαδρομή με μια πικέ κουβερτούλα πάνω στο καθισματάκι για σκίαστρο και με ένα φόβο απίστευτο. Τόσες μέρες δεν ήθελα τίποτα άλλο παρά να φύγουμε από το φρικτό ευαγές ίδρυμα και να πάμε το μικρούλι σπίτι του. Τώρα είχα χεστεί επάνω μου.

Ο σκίουρος κοιμήθηκε στη διαδρομή. Τον ανεβάσαμε με το καθισματάκι επάνω, τον βάλαμε στη μέση του μεγάλου κρεβατιού, ήταν κοντά 5 το απόγευμα. Και φάγαμε στα μουγκά ντελίβερι στο διπλανό δωμάτιο. Μην του μυρίσει το φαγητό, μην ξυπνήσει και δεν τον ακούσουμε.

Δεν έχω μνήμη από την πρώτη νύχτα, ούτε από τις επόμενες που ακολούθησαν, ξέρω πως ήταν άυπνες με θηλασμούς και κολικούς. Αλλά δεν έχω εικόνα. Η εικόνα πάντως των δυο μας να τρώμε σε μια άδεια παιδική κρεβατοκάμαρα ντελίβερι κι ένα μικρό μωρό να κοιμάται πάνω στο καθισματάκι του, στη μέση του διπλού κρεβατιού στην δική μας κρεβατοκάμαρα είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου και δε φεύγει.

Ηρωίδες της καθημερινότητας

Μέχρι τώρα θαύμαζα τις γυναίκες που έχουν "ειδικά" παιδία κι αντέχουν, αλλά στην πραγματικότητα δεν τις κατανοούσα. Θεωρούσα ηρωίδες τις μητέρες παιδιών με νοητική στέρηση, όμως δεν ήμουν σίγουρη αν θα μπορούσα εγώ προσωπικά να ανταπεξέλθω σε μια τέτοια κατάσταση. Τώρα έχω αλλάξει.

Ένα μωρό, ένα νεογέννητο μωρό, δε μπορεί να αποκριθεί σχεδόν καθόλου σε αυτά που του λες και σε αυτά που κάνεις γι' αυτό, κι όμως καμία μητέρα, όσο κουρασμένη κι αν είναι, δεν θα διανοούνταν να το εγκαταλείψει. Ένα μεγαλύτερο μωρό, μαθαίνει μεν γοργά, αλλά ακόμα δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Κι όμως είμαστε εκεί.

Αντιλαμβάνομαι την απογοήτευση που πρέπει να νιώθει η μαμά που καταλαβαίνει λίγο λίγο πως το παιδί της έχει νοητική στέρηση. Όμως νομίζω πως ακόμα και οι μικρές νίκες, ένα νεύμα, μια αγκαλιά, μια λέξη, είναι τόσο σημαντικά που τα ξεχνάς όλα. Είναι σαν ένα μωρό που μεγαλώνει πολύ πολύ αργά. Δεν μπορείς να σταματήσεις να το αγαπάς. Όσο κι εξαντλημένη κι αν είσαι.

Μην παρεξηγηθώ, ακόμα θεωρώ τις μανάδες αυτές ηρωίδες, μικρές ηρώισσες της καθημερινότητας που δίνουν τα πάντα. Όμως τώρα αντιλαμβάνομαι σε ένα μικρό βαθμό την ανταμοιβή τους.

Ποίημα

Η Νάγια, αναγνώστρια του μπλογκ, που την ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου, μου έστειλε αυτό το ποίημα του Ν. Βρεττάκου και με συγκίνησε.

Στη μητέρα μου

Δε θα ανακάλυπτα δίχως εσέ την ψυχή μου
Μεγαλώνει το βλέμμα μου ο θρόμβος
του ιδρώτα σου, γίνεται μάζα νερού
που γκρεμίζεται από έναν ψηλό καταρράκτη.
Γνωρίζω τα δάκρυα, το αίμα σου.
Μια ζωή και δεν έφυγαν ποτές απ' τα χέρια μου.
Πλάθω τον πόνο σου καθώς ο καλός
Σιφναίος τον πηλό του. Δίχως εσένα,
το δικό σου πηλό, εγώ δεν θα είχα
όνομα, όπως ένας κάποιος ψαράς,
ένας κάποιος βοσκός ή σε ένα δάσος
του Ταΰγετου ένας σκίουρος.